Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Bugün Gösterdi Yüzin Bana Muhbûb
Bursa Sultânlara Neşîmendür
Büny✠Uralı Memleket-i Kevne Kird-gâr
Cân Saçunun Girihinden Dilemez Ki Ola Necât
Cân Sayd İder Gözün Bu Cihâna Belâ Mıdur
Cân Yüzün Zülfüni İster Rûzu Şeb
Cânâ Ne Leb-durur Bu Ne Yâkût-ı Nâb Olur
Cânda Işkun Olalıdan İhdâs
Cemâlün Fikri Aklumı Şehâ Ser-geşte-hâl Eyler
Cîm-i Zülfünle Gözündür Câna Zâd
Çü Gezler Ohunı Ol Fitne Gözler
Çün Bâœ-ı Subh Zülfüne Anber-fişan İder
Çün Demür-ile Kamışı Kıldı Hâlik Âşikar
Çün Gayre Bahmadı Gözüm İy Hak Behîc-bâb
Çün Götürdi Gül Yanagından Nikâb
Çün Kim Buhûr Saçdı Yire Anberîn-buhâr
Çün Kim Hazân İrişdi Kişi Kim Ola Lebîb
Çün Kim Mü’ezzin Eyde Ki “Hayye Alel-felâh”
Çün Kim Sabâh İre Sabûha Şitâb İt
Çün Sabâ Çözdi Saçunun Ukdesini Mûy Mûy
Çün Süñügüm Çüriyiben Gerd Ola
Çün Tâze Oldı Güllerü Açıldı Lâleler
Çün Yine Tahtı-gehi Oldı Günün Burc-ı Hamel
Çünki Subh İrdi Vü Gice Alemin Eyledi Pes
Çünkim Hamel Evini İtdi Âfitâb Menzil
Dahı Düzülmemişdi Şehâ Meclis-i Elest
Degül Binüm Bu Başumdagı Sevda
Derd-mendem Derdümi Ne Derddür Bil İy Tabîb
Derdüm Ki Cân Sahîfesi İçinde Dürlüdür
Devletlü Ol Kişi Ki Senün Bigi Yârı Var
Didiler Müjde Ki Ol Sultan Gelür
Didüm Şehâ Nedür Dudagun Didi La Cl-i Nâb
Diler Gönül Visâlini Kanı Visâl-i Dost
Diler Sana Ki Cân-ıla Çâker Ola Şeker
Dilersen Bâg-ı Sun İtmek Temâşâ
Dilü Cân Zülfüne Hayrânu Şeydâ
Dir-idüm Kamkı Yana Ola Hac
Diye-durur Dil Ü Cân Lâ İlâhe İllallah
Diyemezem Ki Meh Bu Rûya Benzer
Dolâbı Görince Döner Aglayı Zâr U Zâr
Dönerken Bu Tokuz Çarh-ı Müdevver
Dudagunun Lali Cân Derdine Dermân Yaraşur
Egerçi Kim İşün Cevrü Sitemdür
Ehl-i Dil Sûretüne Rahmet-i Mevlî Didiler
Ehl-i Dil Yanagunâ Şem-i Münevver Didiler
Elüme Bir Kadeh Sunarsa Dil-şâd
Elüme Dahı Eger Girür-ise Vuslat-ı Dost
Elüme Sun Kadehi Kim Ale’s-sabâh Sabûh
Erir Yüzün Odında Mâh-ı Enver
Bazı dizeler hiçbir yere ait değildir; yalnızca sana.
