“14. yüzyılda Anadolu'da yetişen en büyük divan şairlerinden biri kabul edilen Ahmedî, Türkçe eserleriyle Osmanlı Dönemi Türkçesinin yazı, edebiyat ve bilim dili olarak ilk örneklerini vermiş ve Türk dilinin gelişimine büyük katkı sağlamıştır. En ünlü eseri olan İskendernâme'yi 1390'da tamamlamış, esere eklediği bölümle ilk Türkçe-Osmanlı vekāyi'nâmelerinden birini oluşturmuş ve Türk edebiyatının bilinen ilk mevlidini kaleme almıştır. Şiirlerinde Ahmedî mahlasını kullanan şair, divan şiirinin kuruluş dönemindeki öncü kimliğiyle Türk edebiyat tarihinde kalıcı bir yer edinmiştir.”Biyografi
Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Hoş Eser Hoş Ale’s-sabâh Nesîm
Hoşdur Nazara Bu Ruh-ıla Nâzır U Hâcib
Hûnî Gözüñ Cihâna Ne Ayn-ı Belâ-durur
Hûnî Gözün Ki Dîn Aluban Kasd-ı Cân İder
Hûrî Mi Ya Perî Mi Bu Yâ-hûœ Feriştedür
Hurrem Gönül Ki Işkun Ana Pây-bend Ola
Husrevâ İrdi Girü İzzet-ile Mâh-ı Sıyâm
Işkında Yüzünün Kim Aña Lâle-zârdur
Işkun Odı Derdüme Devâdur
Işkun Yolına Baglamışam Ney Bigi Kemer
Işkun Yolında Anun-ıçun Virmişem Hayât
Işkuna Ehl-i Nazar Baht-ı Hümâyûn Didiler
Işkunun Odı Göñülde Sadr-nişîndür
Işkunun Odına Düşüm Hâlümi Sor İy Habîb
İçümde Âteşü Gözümde Nem Var
İlet Benüm Selâmumı Dil-dâra İy Sabâ
İrte Gice Dönen Bu Çarh-ı Kebûd
İtmez Nazar Yüzüne Bahan Âfitâba Hîç
İy Cemâlünden Hacâletde Cemâl-i Âfitâb
İy Gönül Bu Işk Odına Şem Bigi Yanadur
İy Husrev-i Memâlik İy Server-i Yig-âne
İy Ki İfdâlün-ile Vâzıh Olur İlm-i Nazar
İy Ki Işkun-durur Gönüllere Genc
İy Ki İtdiler Yolun Tozunı Tûtiyâ Rüsül
İy Ki Oldı Saña İns Ü Cin Mâdih
Kad Ceret Aynü’l-emânî Li’r-revâ
Kanumı Döker Gamzenün Ohı Zi-şehâdet
Kapundan Men İder Bini Hâcib
Kaşun Hilâl-i Îddür Eydür Mey İt Taleb
Kaydını Zülfün İder Göñül Taleb
Kıyâm İtdükde Sen İy Serv-kâmet
Kimdür Ki Bir Senâya Bin İhsân Bagışlaya
Kime Kim Dâr-ı Uzlet Ola Mesken
Kime Kim İrer-ise Fazl-ı Hazret-i Ceberût
Kişi Ki Anda Bu Hüsn-ile Kadd Ü Kâmet Ola
Kişi Ki Sözüñ-ile Bir Nefes Mücâlis Ola
Lal-i Lebünde Gizlü-durur Çeşme-i Hayât
Lalün Ne Güh Er Dürci-durur Eyle Hikâyet
Lâyık Degül Mi Kanda Ki Bir Bî-nazîr Ola
Lebün Çü Kıble-i Cândur Bana Ne Kabe Vü Hac
Lebünden Olalı Sırr-ı Nihân-ı Cân Rûşen
Levh-i Kudretde Yazılalı Nüku-ı Kayinât
Matla-ı Nûr Oldı Yarun Yüzi Şöyle Ki Âfitâb
Meger Ki Zülfüne Bâd-ı Bahâr Hem-demdür
Meger Zülfüne İrdi Subh-dem Bâd
Minnet İlâha Kim Girü Ol Şâh-ı Kâm-yâb
Mîr Sülmân Azze Nasra Çün İçer Câm-ı Şerâb
Muhavvil Kamu Ahvâle Kazâdur
Mürg-i Seher-hwân Nüvâht Zemzeme-i Ûd Bend
Nazar İtdüm Bu Çarh U Bu Medârâ
İnsan kendini en çok sessizliğinde ele verir.