ŞAİRİN DEFTERİ
Ahmedi
Türk divan şairi ve hekim (1334–1413)
Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Ne Diyem Bu Vücûda Kim Bu Vücûd
Ne Ev-durur Düzülmiş Hûb U Dil-ber
Ne Vefâ Var Cihânda Vü Ne Karâr
Ne Yaratmış-durur Sini Hüœâvend
Nefes Urdı Saçuñdan Ter Benefşe
Nev-bahâr İrdi Halleti’l-berekât
Niçe Bezenüp Düzense Gül-zâr
Niçe Ki Cehd İderem Lalüne Olam Sîr-âb
Nikâb Açdı Yüzinden Hoş-likâ Gül
Ol Dost Bir Dahı Bize Ger Hem-nişîn Ola
Ol Gün Ki Cânumı Oda Salup Giderdi Yâr
Ol Keman-keş Göz Ki Atar Cânlara Tir Ü Kazâ
Ol Ki Anun Ehl-i Nazar Adını Cânân Yazalar
Ol Kişi Kim İşi Güç Anuñ Dün Gün Âh Ola
Ol Yâre Ahmedî Niçe Kim Çoh Vefâ İder
Ol Yüz Midür Ya Tâze Gül-istân Mıdur Nedür
Oldı Firâkun Odı Baña Derd-ile Belâ
Oldı Vâcib Tedârük-i Mâ-fât
Oldı Yüzünün Hayâsından Eriyüben Gül Âb
Olsun Nisâr Sıdk-ıla Bu Cân Muhammed’e
Pervânesi-durur Yüzünün Şem-i Âfitâb
Sabâ Peyki İlet Benden Selâmı
Sabâ Saçun Sıfatından Ohır-iken Bir Bâb
Saçlarunun Çîni Kim Yir Yüzini Müşgîn İder
Saçun Bendi Tolu-durur Garâyib
Saçun Hevâsı-y-ıla Cismü Cân Muattar Olur
Saçun Kadrü Yüzün Nev-rûzu Hem Îd
Saçun Sevdâsı Gönlüme Salar Her-dem Hezârân Gam
Saçunun Bendine Ger Akl İre Dîvâne Ola
Sahın Zinhâr Sen Anun Ala Gözleri Âlından
Sahıni Dost Ki Aldamasun Seni Bu Cihân
Sâkî Dur Örü Yatma Ki Fasl-ı Bahârdur
Sâkiyâ Ol Rengi Sungıl Kim Gül-istân Devridür
Sanma Benüm İşümi Ki Gönlüm Rızâsıdur
Seher-geh Ki Bülbül Ä°der Sâz-ı Ûd
Seherde Çünki Bulut Yir Yüzine Saçdı Gül-âb
Seni Bulmag-ıçun İşüm Talebdür
Senün Hüsnüne Yoh-durur Nihâyet
Senün Yüzün Kime Olursa Manzûr
Ser-â-ser Oldı Tolu Ad-ıla Cihan Îsî
Ser-sebz Kadüne Didiler Serv-i Revândur
Servün Çemende Gerçi Ki Âb-ı Revânı Var
Seyl-âbı Gözümün N’ireye Kim Güzar Ä°der
Sipîde-dem Ki Belürdi Ufukda Şule-i Nûr
Sipîœe-dem Ki Bezendi Serâ-çe-i Gül-zâr
Subh-dem Aldı Eline Kadeh-i Zer Nergis
Subh-dem Îsî Nefes Olup Eser Bâd-ı Sabâ
Subh-dem Îsî-nefes Olup Eser Bâœ-ı Nesîm
Şâd Ol Göñül Ki Girü Alâ-ragm-ı Rûzigâr
İnsan bazen bir dizede kendine rastlar.
