“14. yüzyılda Anadolu'da yetişen en büyük divan şairlerinden biri kabul edilen Ahmedî, Türkçe eserleriyle Osmanlı Dönemi Türkçesinin yazı, edebiyat ve bilim dili olarak ilk örneklerini vermiş ve Türk dilinin gelişimine büyük katkı sağlamıştır. En ünlü eseri olan İskendernâme'yi 1390'da tamamlamış, esere eklediği bölümle ilk Türkçe-Osmanlı vekāyi'nâmelerinden birini oluşturmuş ve Türk edebiyatının bilinen ilk mevlidini kaleme almıştır. Şiirlerinde Ahmedî mahlasını kullanan şair, divan şiirinin kuruluş dönemindeki öncü kimliğiyle Türk edebiyat tarihinde kalıcı bir yer edinmiştir.”Biyografi
Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Nazardan Men İder Bini Zâhid
Ne Diyem Bu Vücûda Kim Bu Vücûd
Ne Ev-durur Düzülmiş Hûb U Dil-ber
Ne Vefâ Var Cihânda Vü Ne Karâr
Ne Yaratmış-durur Sini Hüœâvend
Nefes Urdı Saçuñdan Ter Benefşe
Nev-bahâr İrdi Halleti’l-berekât
Niçe Bezenüp Düzense Gül-zâr
Niçe Ki Cehd İderem Lalüne Olam Sîr-âb
Nikâb Açdı Yüzinden Hoş-likâ Gül
Ol Dost Bir Dahı Bize Ger Hem-nişîn Ola
Ol Gün Ki Cânumı Oda Salup Giderdi Yâr
Ol Keman-keş Göz Ki Atar Cânlara Tir Ü Kazâ
Ol Ki Anun Ehl-i Nazar Adını Cânân Yazalar
Ol Kişi Kim İşi Güç Anuñ Dün Gün Âh Ola
Ol Yâre Ahmedî Niçe Kim Çoh Vefâ İder
Ol Yüz Midür Ya Tâze Gül-istân Mıdur Nedür
Oldı Firâkun Odı Baña Derd-ile Belâ
Oldı Vâcib Tedârük-i Mâ-fât
Oldı Yüzünün Hayâsından Eriyüben Gül Âb
Olsun Nisâr Sıdk-ıla Bu Cân Muhammed’e
Pervânesi-durur Yüzünün Şem-i Âfitâb
Sabâ Peyki İlet Benden Selâmı
Sabâ Saçun Sıfatından Ohır-iken Bir Bâb
Saçlarunun Çîni Kim Yir Yüzini Müşgîn İder
Saçun Bendi Tolu-durur Garâyib
Saçun Hevâsı-y-ıla Cismü Cân Muattar Olur
Saçun Kadrü Yüzün Nev-rûzu Hem Îd
Saçun Sevdâsı Gönlüme Salar Her-dem Hezârân Gam
Saçunun Bendine Ger Akl İre Dîvâne Ola
Sahın Zinhâr Sen Anun Ala Gözleri Âlından
Sahıni Dost Ki Aldamasun Seni Bu Cihân
Sâkî Dur Örü Yatma Ki Fasl-ı Bahârdur
Sâkiyâ Ol Rengi Sungıl Kim Gül-istân Devridür
Sanma Benüm İşümi Ki Gönlüm Rızâsıdur
Seher-geh Ki Bülbül İder Sâz-ı Ûd
Seherde Çünki Bulut Yir Yüzine Saçdı Gül-âb
Seni Bulmag-ıçun İşüm Talebdür
Senün Hüsnüne Yoh-durur Nihâyet
Senün Yüzün Kime Olursa Manzûr
Ser-â-ser Oldı Tolu Ad-ıla Cihan Îsî
Ser-sebz Kadüne Didiler Serv-i Revândur
Servün Çemende Gerçi Ki Âb-ı Revânı Var
Seyl-âbı Gözümün N’ireye Kim Güzar İder
Sipîde-dem Ki Belürdi Ufukda Şule-i Nûr
Sipîœe-dem Ki Bezendi Serâ-çe-i Gül-zâr
Subh-dem Aldı Eline Kadeh-i Zer Nergis
Subh-dem Îsî Nefes Olup Eser Bâd-ı Sabâ
Subh-dem Îsî-nefes Olup Eser Bâœ-ı Nesîm
Şâd Ol Göñül Ki Girü Alâ-ragm-ı Rûzigâr
İnsan bazı şiirleri okumaz; onlara denk gelir.