“14. yüzyılda Anadolu'da yetişen en büyük divan şairlerinden biri kabul edilen Ahmedî, Türkçe eserleriyle Osmanlı Dönemi Türkçesinin yazı, edebiyat ve bilim dili olarak ilk örneklerini vermiş ve Türk dilinin gelişimine büyük katkı sağlamıştır. En ünlü eseri olan İskendernâme'yi 1390'da tamamlamış, esere eklediği bölümle ilk Türkçe-Osmanlı vekāyi'nâmelerinden birini oluşturmuş ve Türk edebiyatının bilinen ilk mevlidini kaleme almıştır. Şiirlerinde Ahmedî mahlasını kullanan şair, divan şiirinin kuruluş dönemindeki öncü kimliğiyle Türk edebiyat tarihinde kalıcı bir yer edinmiştir.”Biyografi
Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Şâd Ol İy Yanagı Gül Kâmeti Şimşâd Şâd
Şâne Urdı Saçına Türk-i Hıtâ
Şehâ Çün Kim Elüñ İrdi Geçürgil Hoş Bu Devrânı
Şemi-y-le Yüzünün Bu Cihân Toldı Cümle Nûr
Şemine Yüzünün Niçe Pervâneler Düşer
Şerden Emân Gerekse Müdâm İçmegil Şerâb
Şol Mâh-ruh Ki Gâliyeden Zülfü Hâli Var
Şol Selâmî Ki Ola Teşne Çeşme-i Hayvân Aña
Şol Yüzde Kim Odından Eriyüp Olur Kül-âb
Şöyle Kim Yohdur Senün Hüsnüne Had
Terkine Işkunun Beni Her Kişi İde Gas
Ufukda Müşg-dem Oldı Girü Nesîm-i Sabâh
Vakt-i Sabâhdur İy Sâki-yi Sabûh
Visalin Yâruñ Anda Bula Âşık
Y✠İtme Müşgü Anberi Bu Zülfü Hâle Bah
Yardan Ayrudur Ol Kim Yârdan Mehcûr Ola
Yâre Didüm Bana Virgil Hüsn Mâlından Zekât
Yaz Oldı Bezendi Girü Etrâf-ı Hadâyık
Yolumda Cevr-i Devr Olalı Vâki
Yüz Kim Şu Câca Zerresi Hurşîœ Ü Mâh Ola
Yüz Midür Yâ-rab Bu Yâ-hûœ Âfitâb
Yüzün Renginden Oldı Tâze Gül-zâr
Yüzünde Gördi Meger Tâze Gül-sitan Bülbül
Yüzünde Görinür Envâr-ı Fâliku’l-ı Isbâh
Yüzünde Rûşen Oldı Sırr-ı Tevhîd
Yüzündür Kıble-gâh-ı Ehl-i Hâcât
Yüzüne Nice Diyem Kim Kamerdür
Yüzünün Gurresin Ol Ki İtdi Garrâ
Zî Çeşme Ki Düzmiş Lebüni Hâliku’l-ervâh
Zi Mey Kim Cân Dimâgını Tolu Müşgü Gül-âb Eyler
Zi Muhlisler Yiri-durur Harâbât
Zi Sûret Kim Kamu Hüsnü Bahâdur
Zî Zülf-i Müşg-bûyu Zihî Sîm-gûn-zemah
Zî-sanatlar İder Lutf-ıla Peydâ
Zihî Latîf-cemâl Ü Zihî Mübârek-zât
Zihî Mahbûb-u Hûb U Nâzük-ü Hem Çâbük-ü Dil-ber
Zülfün Çü Gâret-i Dilü Îmânu Dîn İder
Zülfün Hamı Çü Hem-dem-i Bâœ-ı Seher Olur
Zülfün Hevâsına Beni İrşâd İtdi Pîr
Zülfüne Baglaya Gönül Anun Ki Cânı Var
Zülfünün Akdi Pür-hamü Çîndür
Bazı kelimeler insanı hiç gitmediği yerlere götürür.