İy Ki Oldı Saña İns Ü Cin Mâdih

İy ki oldı saña ins ü cin mâdih
Saña-durur sezâ elhak medâyih

Kamu işlere eltâfuñ mebâdî
Kamu sırlara evsâfuñ fevâtih

Dilüñ cân sırrın itse fâş n’ola
Ki göñlüñdür senüñ gayba mefâtih

Eger cûduñla vezn olsa yir ü gök
Senüñ cûduñ ola mîzânda râcih

Senüñ kavlüñdedür cümle menâfic
Senüñ filüñdedür kamu mesâlih

Ne kim senden dinilürse mahâsin
Ne kim hasmuñdan eydilür makâbih

N’ireye adlüñüñ âvâzı irse
İdemez hayf tîhûya cevârih

Kul oldı hulkuña cân-ıla anber
Olalı sîretüñüñ müşgi fâyih

Ayaguñ tozına viren kişi cân
Ticâret itmiş olur lîki râbih

Senüñ zikrüñle hurremdür havâtir
Senüñ şükrüñle rûşendür levâhih

İşigüñe sürer her-subh yüzin
Anuñ-çundur sabâ müşgîn revâyih

Kılıcuñdan kaçup kurtıldısa hasm
Kılıcuñdan senüñ andan ne kâdih

Kaçan koyın bıçahdan kanda varsa
Bulınur anda aña çoh mezâbih

Dahı beœ-ter belâya sahlamışdur
Cihândur anda çoh olur cevâyih

Süñüñüñ adı añılsa felekde
Düşüre korhıdan rumhını râmih

Eger sultâna isyân itse düşmen
N’ola düşmen işi olur kabâyih

Anuñ-çun birbimezem saña midhat
Ki vasfuña iremez medh-i mâdih

Ne hâcetdür kemâlüñe senüñ medh
Güneş nûrın ne artura memâdih

Mahâsinden senüñ zâtuñdur artuh
Neden ki ola benüm fikrüme sânih

Tolu-durur senüñ ihlâsuñ-ıla
Dil ü cân-ıla azâ vü cevârih

Diyemez vasfuñuñ bir noktasını
Anı biñ yıl iderse şerh şârih

Emîr Sülmân diyü añılsa dilde
Olur hoş-dil feleklerde levâyih

Dilerseñ mîve-i medh Ahmedîye
An it ki ider agaçlara levâkih

Sevânih eylesün fâluñı hâlis (XVI/24)
Adûñuñ tâyirin itsün bevârih