Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Müsellem Oldı Bana Tîg-i Âhumla Diyâr-ı ‘Işk
Nat’-ı Hüsne Beydak-ı Hâlün Salup Ferzâne At
Ne açar var bana zahm-ı hadeng-i yârdan gayrı
Ne Mâlum Var Ne Câhum Var Ne Zevkum Ne Sürûrum Var
Nedür ki yâd ola dünyâ vü mâfîhâya istignâ
Nesîm-i ‘ışk ile deryâ gibi ben çünki cûş itdüm
Niçe Bir Esrâr-ı Gamla Olalum Hayrân Ogat
Niçe Demdür Ölümlük Dirilür Bir Derd-nâkem Ben
Noktası Sır Fenn-i ‘Işkun Bir Kitâbı Var İmiş
Olaldan Bezm-i Cânda Sâkî-i Hicrân Kadeh Gerdân
Olup Her Zahm Agız Her Fetîl Anda Zebân Yir Yir
Onulmaz Yârelerle Sîne Mihnet Lâle-zârıdur
Ölmekden Özge Çâre Mi Var Derd-i Yârdan
Pertev-i Mihr Ü Muhabbet Ki Dile Lâmi’ Olur
Rakîb Ol Âfitâba Karşu Kendüye Mekân İtmiş
Rindân getürür ayagı sıngun çeri gibi
Ruhlarun âyînedür bakdukca ehl-i hâl ana
Sa’âdet Rahşı Sür Meydân Senündür
Sala devletle çün Sultân Süleymân saffın âlâya
Sanmanuz Aglar Müselmân Hâlüme Kâfir Güler
Sefîde-dem ki şafak âsumânda oldı ‘ayân
Seher-geh Hüsrev-i mesned-nişîn-i kal’a-ı mînâ
Seni Öldürmek İstese Cânân
Sepîde-dem ki küşâd olmış idi bâb-ı seher
Serin seng-i binâ itsün salanlar ‘ışka bünyâdı
Sıhhat-i Şâhî Hayât-ı ‘Âleme ‘İllet Gibi
Sîne Pür-dâg Olsa Dil Derd Ü Gam-ı Cânân Arar
Sorma ‘ışkında bana geçdügi cânân işleri
Subh-dem Bâd-ı Seher Eyler Demâgum Müşk-bâr
Subh-ı devletden togup hurşîd-i rahşân-ı şeref
Sürdüm şu denlü reh-güzer-i esbüne yüzüm
Süvâr Olup Gül-i Sûrî Gibi Bâd-ı Bahâr İle
Şem’ gibi dilde dâg u başda âteş gözde nem
Şem’-i Bezm İtmege Sâkî Aramakdan ‘Âşık
Tâ Kıyâmet Yâd Olınsun Bir Eyü Ad Eyle Gel
Ta’accüb İtme Bu Dünyâda Zâhid Baş U Cân Terkin
Tâli’ İtdi Beni Ser-geşte-i ‘Işk-ı Cânân
Terk İt Bekâ Hevâsını Bu Nüh-kıbâbdan
Tevakkuf İdelüm Hammâmdan Cânânımız Çıksun
Tîg-i Müjgânunla Bagrumdan Kopan Per-gâleler
Tîr-i Dil-dûz-ı Müje Cisme Gelicek Begler
Vekîl-i mutlak-ı sultân-ı ‘âlemsin cihân içre
Yâr işüginden dinildi ‘âşık-ı şeydâ bana
Yar Kim Rûz-ı Şeb Agyâr İle Seyrân Eyler
Yir İder Nâz İle Çeşmümde O Müjgân Batar
Yok binâ-yı ‘ışka seyl-i pend-i nâsıhdan halel
Zâhidâ ‘Ayb Eyleme Oldumsa Mest-i Mey-perest
Zülfünün Bâd-ı Sabâ Görmeye Tozın Karasın
Bir dize, bazen yıllardır aradığın yerdir.
