“16. yüzyıl şair, mütercim ve yazarı olan Âşık Çelebi, asıl adı Pîr Mehmet olup edebiyat tarihinde tezkiresiyle tanınmıştır. Klasik Türk edebiyatının en güvenilir kaynaklarından biri sayılan Meşâirü'ş-Şuarâ adlı eseriyle şöhret kazanmış, süslü nesri ve canlı tasvirleriyle dikkat çekmiştir. Şairlerin psikolojisini ve iç dünyalarını derinlemesine tahlil eden üslubu, ona tezkire türünde seçkin bir yer kazandırmıştır.”Biyografi
Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Geçüp tenden letâfet kesb idüp ‘ışkunla cân oldum
Gelse nigâr ayaguna başdan şarâba çek
Gerçi Açmadı Kapu Dilber Rakîbe Nâzdan
Gerçi Dilber Gitdi İtdi Va’de-i Vasl İle Lâf
Gerçi Kim Hûblara ‘İşve Vü Nâz Oldı Şümâr
Giceler ‘Işk Ehlinün Dûd-ı Siyâhı Gibidür
Girdâb-ı Muhabbet Ki Cihân Reh-güzeridür
Gönlümi Yıkmış İdi İrişdi Hat-ı Gubâr
Gönül Mâl Ü Menâli Terk İdüp Fakr U Fenâ İster
Göster yüzün ki matla’-ı mihr-i vefâdur ol
Göz merdümi benünden alur renk iki gözüm
Gözüm Sırça Serâyın Suladı Eşk-i Ferâvânum
Gülini Kodı İdüp Tesbîh Agacın Âşîyân
Gülistân İçre Sultân-ı Rebî’i İtmege Ârâm
Günde Bin Kez Ölürem Fırkat-ı Cânân İle Ben
Habâb-âsâ olaldan ‘ışk ile dilde hevâ peydâ
Hamdü-li’llâh yine eltâf-ı Hudâ-yı müte’âl
Hâr u hâşak-ı der-i yâri getürdükce sabâ
Hat belürse n’ola ol lâle-’ızârumda benüm
Haymen Etrâfın Dil Artık Devr İder Câsûsdan
Her gören bir dem ferah yellerle gam-nâk oldugum
Her Şeb Ruhun Gibi Bize Bir Vech İle Togar
Her tolusı bedr olur her cur’asıdur bir hilâl
Her Zerrenün Çü Behresi Var Âfitâbdan
Hevâ-yı vasl-ı pehlûsı nesîm-i zülf-i reyhânı
Heves-i sohbet-i cânân ile öldüm gitdüm
Heykel-i Rûh-ı Musavver Oldı Gûyâ Ol Dehân
İlâhî Dâg-ı ‘Işkun İsterüm Dilde Çerâg Olsun
İlâhî İsterüm Gözde Gönülde Eşk Ü Âh Olsun
İletdi san’atı fenninde çün kemâle kaşun
İşigün Taşını Yasdanmaz Olmayan Sana ‘Âşık
İtlerün yâr u enîsüm âsitânun meskenüm
İtmeseydi ism-i sultânı eger der-ber-nişân
Jâledür Dimiş Dür-i Dendânun Ey Gonce-dehen
Kabrüm Üstinde Olup Her Sebze Gûyâ Bir Zebân
Kaldı çeşmümde hayâlün ey melekler manzarı
Kaşına Vesme Çekdi Yine Yaykarası Var
Kaşlarunla Ol Ruh-ı Pür Hat U Hâl Üstindedür
Kızıl Elmada Görenler Mehçe-i Sancâgunı
Kime Yanam Yakılam Ben Ne Kılam Vâ-veylâ
Kimsenün Hîç Dehânuna Sözi Yok
Kûh-ı endûh-ı ‘ınâdur görinen baş degül
Kuhl-ı İnsâf İt ‘Atâ Dil Çeşmini Ac Eyleme
Kurtuluş Yok Olalı Dâmâd Elinden Kızlarun
Küşte-i Gamze Tutupdur Kûy-ı Cânân Yolların
La’lüne Hattuna Hatt Reyhânı Yazmışdur Temam
Lebüne benzemege goncede güftâr gerek
Mâh-ı Nev-hûrşîde Kem Benden Kerem Senden Diyüp
Meclisde Piyâle Çarh-ı Devvâr
Merhamet Kıl Ol Şeh-i Hûbâna Sıhhat Rûzi Kıl
Şiir, yalnızlığın kendine bulduğu en güzel dildir.