Lebüne benzemege goncede güftâr gerek

Şiir, aşk ve tasavvufi bir yolculuğu anlatır. Anlatıcı, sevgiliye benzemek için söz ve yürüyüş gerektiğini, yokluk yoluna gittiğini ve aşk yolcusunun hafif olması gerektiğini söyler. Aşkın lezzetini tatmak için sadık ve saf olmak, sevgilinin ise cefa çektirmesi gerektiğini belirtir. Aşk abdallarına elbise ve sarık gerekmediğini, gönül dumanının yeterli olduğunu ifade eder. Son beyitte ise aşığa taze delilik ve yeni sevgili sunulurken, aşk mecmuasına yeni satırlar gerekli olduğu vurgulanır.