İyi bir şiir, bittiği yerde başlamaya devam eder.

İYİ Kİ ŞİİR VAR!

Okundu

Dîvân-ı İlâhîyât 122

Dîvân-ı İlâhîyât 122 Şiiri - Aziz Mahmud Hüdayi

Olupdur nefsimiz perde
Meded Mevlâ meded Mevlâ
Koma bizi ayaklarda
Meded Mevlâ meded Mevlâ

Onarmaz bizi nefs-i şûm
Bize kalırsa iş ma'lûm
İnâyet eyle ey Kayyûm
Meded Mevlâ meded Mevlâ

Erişdi gâyete mihnet
Hudâyâ kalmadı tâkat
Senindir kudret ü kuvvet
Meded Mevlâ meded Mevlâ

Za'îfiz isteriz kuvvet
Garîbiz umarız rahmet
Seninledir sana vuslat
Meded Mevlâ meded Mevlâ

Kulun işi cinâyetdir
Sana lâyık inâyetdir
Visâlin key sa'âdetdir
Meded Mevlâ meded Mevlâ

Zaîfi kuvvete irgür
Garîbi vuslata irgür
Sarây-ı vahdete irgür
Meded Mevlâ meded Mevlâ

Hüdâyî kulunun yâ Rab
İnâyet eyle gönlün yap
Tasarruf hod senindir hep
Meded Mevlâ meded Mevlâ

Aziz Mahmud Hüdayi portresi

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

Şiir, geçip giden zamana bırakılmış küçük bir itirazdır.

Şiir, nefsin perde olmasından yakınan bir kulun Tanrı'ya yakarışını anlatır. Anlatıcı, güçsüzlüğünü ve günahkârlığını kabul ederek ilahi yardım ve birliğe ulaşma isteğini dile getirir. Şiir boyunca tekrarlanan 'Meded Mevlâ' nidası, çaresizlik içindeki bir teslimiyeti ve manevi sığınma arayışını yansıtır.

Ana duyguÇaresizlik
Ana temaİnanç
Duygusal yönKarma
Yoğunluk75/100

ANLAM

Ana düşünce

İnsan nefsi ve günahları sebebiyle acizdir; ancak Tanrı'nın yardımı ve birliğine ulaşmakla kurtuluş bulabilir.

Temel çatışma

İnsanın zayıflığı ve günahkârlığı ile Tanrı'nın kudreti ve merhameti arasındaki karşıtlık.

Duygusal akış

Şiir baştan sona çaresizlik ve yakarış duygusunu sürdürür; belirgin bir değişim yoktur.

ATMOSFER

Tanrı'ya yönelen çaresiz bir yakarış ve teslimiyet atmosferi.
KutsalGerginHüzünlü
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.