Salvatore Quasimodo

Salvatore Quasimodo, 20 Ağustos 1901'de Sicilya'nın Modica kentinde Gaetano Quasimodo ve Clotilde Ragusa'nın çocuğu olarak dünyaya geldi. Çocukluğunu, 1908 Messina depreminden önce Roccalumera'da geçirdi. Babasının depremzedelere yardım etmek üzere Messina'ya gönderilmesiyle aile 1908'de Messina'ya taşındı; deprem gibi doğal güçlerin etkileri genç Quasimodo üzerinde derin izler bıraktı. 1919'da yerel teknik kolejden mezun oldu ve Messina'da Floransa'nın gelecekteki belediye başkanı Giorgio La Pira ile arkadaşlık kurdu.

Quasimodo, 1917'de ilk şiirlerini yayımladığı kısa ömürlü Nuovo giornale letterario dergisini kurdu. 1919'da mühendislik eğitimini tamamlamak için Roma'ya taşındı; ancak kötü ekonomik koşullar onu teknik ressam olarak çalışmaya zorladı. Bu dönemde çeşitli dergilerle işbirliği yaptı ve Yunanca ile Latince okumalar yaptı.

1929'da kız kardeşiyle evlenen Elio Vittorini'nin davetiyle Floransa'ya yerleşti ve burada Alessandro Bonsanti ile Eugenio Montale gibi şairlerle tanıştı. 1930'da Reggio Calabria'daki İnşaat Mühendisliği Kolordusu'nda işe girdi ve kendisini yazmaya teşvik eden Misefari kardeşlerle tanıştı. Aynı yıl, Hermetik harekete yakınlığını yansıtan ilk şiir kitabı Acque e terre'yi yayımladı. 1931'de Imperia'ya, ardından Cenova'ya gönderildi; burada Camillo Sbarbaro ve Circoli dergisi çevresiyle verimli bir işbirliği başlattı. 1932'de 1930-1932 arası şiirlerini içeren Oboe sommerso'yu yayımladı.

1934'te Milano'ya taşınan Quasimodo, 1938'den itibaren Cesare Zavattini ile birlikte kendini tamamen yazmaya adadı ve Hermetik hareketin resmi yayın organı Letterature'de çalıştı. 1938'de Poesie'yi, 1939'da Corrente di Vita tarafından yayımlanan Lirici Greci (Yunan Şairler) çevirilerini yayımladı. Açık sözlü bir anti-faşist olmasına rağmen II. Dünya Savaşı sırasında Alman işgaline karşı İtalyan direnişinde yer almadı; bu dönemde Yuhanna İncili, Catullus'un kantoları ve Odyssey'nin bazı bölümlerini çevirdi. 1945'te İtalyan Komünist Partisi'ne üye oldu.

1946'da yayımladığı Giorno dopo giorno, şairin artan ahlaki katılımını ve toplumsal eleştirisinin destansı tonunu ortaya koydu. Aynı tema, sonraki kitapları La vita non è sogno, Il falso e il vero verde ve La terra impareggiabile'de de sürdü. Bu dönem boyunca klasik yazarların çevirilerini yapmayı ve çoğunlukla tiyatroyla ilgili makalelerle gazetecilik yapmayı sürdürdü.

1950'lerde Premio San Babila (1950), Premio Etna-Taormina (1953), Premio Viareggio (1958) ve Nobel Edebiyat Ödülü (1959) gibi ödüller kazandı. 1960 ve 1967'de sırasıyla Messina ve Oxford üniversitelerinden fahri dereceler aldı. Yaşamının son yıllarında Avrupa ve Amerika'ya sayısız seyahat yaptı, çeşitli dillere çevrilen şiirleri üzerine konferanslar verdi. Haziran 1968'de Amalfi'de bir söylev sırasında beyin kanaması geçirdi ve birkaç gün sonra Napoli'deki bir hastanede öldü. Milano'daki Cimitero Monumentale'ye defnedildi.