Ernest Hemingway

Ernest Miller Hemingway, 21 Temmuz 1899'da Chicago'nun batısındaki Oak Park, Illinois'de doktor Clarence Edmonds Hemingway ile müzisyen Grace Hall Hemingway'in ikinci çocuğu ve ilk oğlu olarak dünyaya geldi. Ailesi, iyi eğitimli ve muhafazakâr bir toplum olan Oak Park'ta saygın bir yere sahipti. Annesi ona çello çalmayı öğretti; Hemingway daha sonra müzik derslerinin yazarlık tarzına katkıda bulunduğunu söyledi. Babası ona ahşap işçiliğini öğretti ve ailenin yazları Michigan yakınlarındaki Walloon Gölü'nde geçirdiği dönemde Ernest, Kuzey Michigan'ın ormanlarında ve göllerinde avlanmayı, balık tutmayı ve kamp yapmayı öğrendi. Bu erken deneyimler ona yaşam boyu sürecek bir açık hava macerası ve uzak bölgelerde yaşama tutkusu aşıladı.

Hemingway, 1913-1917 yılları arasında Oak Park and River Forest Lisesi'ne gitti ve burada boks, atletizm, su topu ve futbol dallarında yarıştı. Lisedeki son iki yılında okul gazetesi ve yıllığının editörlüğünü yaptı, popüler spor yazarlarının dilini taklit etti. Liseyi bitirdikten sonra The Kansas City Star'da çaylak muhabir olarak çalışmaya başladı. Orada sadece altı ay kalmasına rağmen, Star'ın stil kılavuzunda yer alan "Kısa cümleler kullanın. Kısa ilk paragraflar kullanın. Güçlü bir İngilizce kullanın. Olumlu olun, olumsuz değil" ifadeleri onun düzyazısının temeli oldu.

Hemingway savaşa gitmek istedi ve ABD Ordusu'na yazılmaya çalıştı ancak gözleri iyi görmediği için kabul edilmedi. Bunun yerine Aralık 1917'de Kızıl Haç'ın askere alma çalışmalarına gönüllü olarak katıldı ve İtalya'daki Amerikan Kızıl Haç Motor Birliği'nde ambulans şoförü olmak için imza attı. Mayıs 1918'de New York'tan yola çıktı ve Haziran ayında İtalya Cephesi'ne ulaştı. 8 Temmuz'da, kantinden cephedeki askerlere çikolata ve sigara götürdükten hemen sonra, grup havan topu ateşi altında kaldı ve Hemingway ağır yaralandı. Yaralarına rağmen İtalyan askerlerinin güvenli bir yere ulaşmasına yardımcı oldu ve bu nedenle İtalyan Savaş Liyakat Haçı ile ödüllendirildi. Her iki bacağından da ciddi şarapnel yaraları aldı ve iyileşmek üzere Milano'daki Kızıl Haç hastanesine nakledildi. Hastanede altı ay geçirdi ve burada "Chink" Dorman-Smith ile tanıştı; ikili on yıllarca sürecek güçlü bir dostluk kurdu. İyileşme sürecinde kendisinden yedi yaş büyük bir Kızıl Haç hemşiresi olan Agnes von Kurowsky'ye aşık oldu. Hemingway, Ocak 1919'da Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğünde, Agnes'in birkaç ay içinde kendisine katılacağını ve ikisinin evleneceğini düşünüyordu. Bunun yerine, Mart ayında ondan bir İtalyan subayla nişanlandığı haberini içeren bir mektup aldı. Bu ret, genç adamı derinden sarstı ve Hemingway'in gelecekteki ilişkilerinde, eşinin kendisini terk etmesinden önce onu terk etme yolunu izlemesine yol açtı.

1919'da eve dönüşü zor bir yeniden uyum süreciydi. Yirmi yaşından önce savaştan, evde işsiz yaşamakla ve iyileşme ihtiyacıyla çelişen bir olgunluk kazandı. Eylül ayında, lise arkadaşlarıyla birlikte Michigan'ın Yukarı Yarımadası'nın taşrasına bir balık tutma ve kamp gezisine çıktı. Bu gezi, yarı otobiyografik karakter Nick Adams'ın savaştan döndükten sonra yalnızlık bulmak için taşraya gittiği "Big Two-Hearted River" adlı kısa öyküsüne ilham kaynağı oldu. Bir aile dostu Hemingway'e Toronto'da bir iş teklif etti ve yapacak başka bir şeyi olmadığı için kabul etti. O yılın sonlarında Toronto Star Weekly'de serbest yazar ve kadrolu yazar olarak çalışmaya başladı. Bir sonraki Haziran'da Michigan'a döndü ve Eylül 1920'de arkadaşlarıyla yaşamak üzere Chicago'ya taşındı, bir yandan da Toronto Star için hikâyeler yazmaya devam etti. Chicago'da aylık Cooperative Commonwealth dergisinde yardımcı editör olarak çalıştı ve burada romancı Sherwood Anderson ile tanıştı.

Oda arkadaşının kız kardeşi aracılığıyla Hadley Richardson'la tanıştı. Kızıl saçlı, "yetiştirme içgüdüsüne" sahip Hadley, Hemingway'den sekiz yaş büyüktü. Hemingway ve Hadley birkaç ay mektuplaştıktan sonra evlenmeye ve Avrupa'ya seyahat etmeye karar verdiler. Roma'yı ziyaret etmek istiyorlardı ama Sherwood Anderson onları Paris'e gitmeye ikna etti ve genç çift için tanışma mektupları yazdı. Çift, 3 Eylül 1921'de evlendi; iki ay sonra Hemingway, Toronto Star'da dış muhabir olarak işe başladı ve çift Paris'e gitti. Anderson, Paris'i ucuz olduğu ve "dünyanın en ilginç insanlarının" yaşadığı yer olduğu için önerdi. Hemingway orada Gertrude Stein, James Joyce ve Ezra Pound gibi "genç bir yazara kariyer basamaklarını tırmanmasında yardımcı olabilecek" yazarlarla tanışacaktı.

Hadley ile birlikte Latin Mahallesi'ndeki 74 rue du Cardinal Lemoine'de küçük bir apartman dairesinde yaşıyor ve iş için yakınlarda bir oda kiralıyordu. Paris'te, modernizmin kalesi olan Stein, Hemingway'in akıl hocası ve oğlu Jack'in vaftiz annesi oldu; onu "Kayıp Kuşak" olarak adlandırdığı Montparnasse Mahallesi'nin gurbetçi sanatçı ve yazarlarıyla tanıştırdı. Stein'ın salonunun müdavimlerinden olan Hemingway, Pablo Picasso, Joan Miró ve Juan Gris gibi etkili ressamlarla tanıştı. Sonunda Stein'ın etkisinden uzaklaştı ve ilişkileri on yıllara yayılan edebi bir kavgaya dönüştü. 1922'de Sylvia Beach'in Shakespeare and Company adlı kitapçı dükkânında tesadüfen tanıştıklarında Pound, Hemingway'den 14 yaş büyüktü. 1923'te İtalya'yı ziyaret ettiler ve 1924'te aynı sokakta yaşamaya başladılar. İkili güçlü bir dostluk kurdu; Pound, Hemingway'de genç bir yeteneği fark etti ve teşvik etti. T. S. Eliot'ın Çorak Ülke'sinin editörlüğünü yeni bitirmiş olan Pound, Hemingway'i İrlandalı yazar James Joyce ile tanıştırdı ve Hemingway onunla sık sık "alkolik çılgınlıklar" yaptı. Hemingway, Paris'teki ilk 20 ayında Toronto Star gazetesi için 88 öykü kaleme aldı. İzmir'in yakılmasına tanıklık ettiği Türk-Yunan Savaşı'nı haber yaptı ve gezi yazıları yazdı. Hadley, Aralık 1922'de Cenevre'de kendisine katılmak üzere seyahat ederken, Lyon Garı tren istasyonunda el yazmalarıyla dolu bir bavulu kaybettiğinde neredeyse tüm kurgu ve kısa öyküleri kayboldu.

1927'de Hemingway, Richardson'dan boşandı ve aynı yıl içinde Pauline Pfeiffer ile evlendi. Gazeteci olarak çalıştığı ve 1940 tarihli romanı Çanlar Kimin İçin Çalıyor'un temelini oluşturan İspanya İç Savaşı'ndan döndükten sonra boşandılar. Martha Gellhorn, 1940 yılında üçüncü eşi oldu. İkinci Dünya Savaşı sırasında Londra'da Mary Welsh ile tanıştıktan sonra Gellhorn ile ayrıldılar. Hemingway, Normandiya çıkarması ve Paris'in kurtuluşunda gazeteci olarak Müttefik birlikleriyle birlikte bulundu. 1930'larda Key West, Florida'da, 1940'larda ve 1950'lerde ise Küba'da sürekli ikamet etti. 1954 yılında Afrika'ya yaptığı bir gezide, art arda geçirdiği iki uçak kazasında ciddi şekilde yaralandı ve hayatının geri kalanının büyük bir bölümünde ağrı ve sağlık sorunları yaşadı. 1959 yılında Ketchum, Idaho'da bir ev satın aldı ve 1961 yılının ortalarında burada intihar ederek öldü.

Hemingway, Amerikan edebiyatına kendine özel tarzıyla damga vurdu; kendisinden sonra gelen yazarlar, bu tarzı örnek aldılar veya bundan kaçındılar. Güneş de Doğar adlı kitabının yayımlanmasıyla ün kazanan Hemingway, takip edilmesi gereken bir üslup oluşturarak Birinci Dünya Savaşı sonrası kuşağın sözcüsü haline geldi. Kitapları 1933'te Berlin'de "modern dekadansın bir anıtı" olarak yakıldı ve ailesi tarafından "pislik" olarak reddedildi. İkinci Dünya Savaşı sırasında J. D. Salinger, Hemingway'den etkilendiğini kabul etti ve onunla tanışıp mektuplaştı. Hemingway'e yazdığı bir mektupta Salinger, görüşmelerinin "kendisine tüm savaş boyunca tek umutlu dakikalarını verdiğini" iddia etti ve şakayla karışık "kendisini Hemingway Fan Kulüpleri'nin ulusal başkanı ilan etti". Mary Hemingway, 1965 yılında Hemingway Vakfı'nı kurdu ve 1970'lerde kocasının belgelerini John F. Kennedy Kütüphanesi'ne bağışladı. 1980'de bir grup Hemingway akademisyeni, bağışlanan belgeleri değerlendirmek üzere bir araya geldi ve daha sonra "Hemingway bursunu desteklemeye ve geliştirmeye kendini adamış" Hemingway Derneği'ni kurarak The Hemingway Review'u yayınladı.