Ali Yüce

Ali Yüce, 1928'de Hatay'ın Yayladağı ilçesine bağlı Hisarcık köyünde doğdu. Doğum yeri ve yılı, onun güneydeki taşra kökenli bir şair kimliğiyle anılmasını sağladı. Yaşamının ilerleyen yıllarında Ankara'da bulundu ve 29 Nisan 2015'te burada hayatını kaybetti.

Şairin edebiyat dünyasına girişi 1956'da Yücel dergisinde yayımlanan ilk şiiriyle gerçekleşti. Bu ilk adımın ardından şiirlerini Yeditepe, Türk Dili, Soyut ve Sanat Rehberi gibi dergilerde sürdürdü. Dergi sayfalarında görünen bu üretken çizgisi, onun dönemin edebiyat ortamına eklemlenmesini sağladı; ayrıca çocuklar için de şiirler kaleme aldı.

İlk şiirlerinde Edip Cansever etkisi belirgin biçimde görüldü. Bu dönemde benzeşme, niteleme ve tamlama bolluğu, aşırı soyutlamalar, dil oyunları ve konuşkan bir söyleyiş öne çıktı. Şairin ilk kitabı Şiirin Dili, Yapısı, İşlevi (1975), Antakya'da verdiği bir konferansın metni olarak yayımlandı ve daha çok kendi şiirlerinin açıklanmasına yöneldi.

Olgunluk döneminde ise Metin Eloğlu ve Can Yücel şiirinin etkisi dikkat çekti. Bu evrede sözcüklerin yan yana dizilmesiyle izlenimler yaratma diye tanımlanabilecek bir teknik kullandı; farklı ritimler, konuşma dili ve sesleniş özellikleriyle şiirini geliştirdi. Toplum gerçeklerini etkin bir eğlence anlatımı ve İkinci Yeni tekniğiyle veren şair, genellikle yaşadığı çevreyi ve toplumsal sorunları yansıtan, yer yer taşlamaya yönelen, yergi ve eleştirinin ağır bastığı toplumcu şiirleriyle tanındı.

Şiir kitapları arasında Boyundan Utan Darağacı (1976), Halk Çağı (1981), Ortadoğu Şiirleri (1983), Şiir Sıcağı (1984), Anamı Arıyorum (1985), Antakya Çarşıları (1986), Şiir Tufanı (1989), Taş Tanrılar (1990), Asılacak Kitap (1991), İnsan Tomurcukları (1991), Yunuslama (1991), Havalı Meryem (1994), Sevgim Servetimdir (1997) ve Süt Pınarı yer aldı. Şeytanistan (1976) adlı romanı ve inceleme türündeki Şiirin Dili, Yapısı, İşlevi (1975) ile de edebiyatın farklı alanlarında eser verdi.

Aldığı ödüller, şiirinin edebiyat çevrelerince kabulünü gösterdi. 1980'de Halk Çağı ile Nevzat Üstün Şiir Ödülü'nü, 1982'de aynı eserle Yeditepe Şiir Armağanı'nı ve Türk Dil Kurumu Şiir Ödülü'nü kazandı. 1985'te Ömer Faruk Toprak Şiir Ödülü'ne, 1994'te İtalya'da Akdeniz Şiir Ödülü'ne değer görüldü; 2009'da 17. Troya Kültür-Sanat Ödülleri'nin şiir dalında ödül aldı.