İnsan bazen bir dizede kendine rastlar.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Kambur yürüyen gökyüzü soluk soluğa kalıyor çabucak;
Arabulucu, duyulmadı;
Onu mavi üstüne mavi, siyah üstüne altın rengi boyuyorum.
Bu gök bir ilkokullu çantası,
Dutların lekelediği.
Çeviri: Aytekin KARAÇOBAN
René Char
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, gökyüzünü kambur yürüyen, soluk soluğa kalan bir varlık olarak betimler. Anlatıcı, duyulmayan bir arabulucudan söz eder ve gökyüzünü mavi ile altın renklerine boyar. Sonunda gök, dut lekeleriyle kaplı bir ilkokul çantasına benzetilir.
ANLAM
ATMOSFER
Gökyüzünün canlı betimlemeleriyle düşsel ve hafif nostaljik bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan en çok, anlatamadığı yerde derinleşir.