“Türk edebiyatının “Şair-i Azam”ı olarak anılan Abdülhak Hâmit Tarhan, Tanzimat’tan Cumhuriyet’e uzanan süreçte şiir ve tiyatro alanında yenilikçi bir çizgi izledi. Batı edebiyatından aldığı ilhamla Türk şiirine yeni konular, serbest düşünce ve biçimler getirdi; oyunlarına felsefi derinlik kazandırdı. Eşi Fatma Hanım’ın ölümü üzerine yazdığı Makber ile geniş ün kazandı ve edebiyatımızın en büyük eserlerinden birini verdi.”Biyografi
Şiirleri
Sözcüklerden kalanlar
Bir Sefilenin Hasbihali'nden
Bir Şairin Hezeyanı
Bir Vaize Bir Mev’ize
Büyük Gazi'ye
Elveda Diyemedik
Gazup Bir Şair
İstanbul Düşman İstilası Altında İken Çamlıca’da
Kürsî-i İstiğrak
Makber
Makber’in Mukaddimeleri
Nağme
Nâkâfi
Sahra
Sevgi
Son Tab’a Mukaddime
Şair-i Azam
Validem
Ziyaret
Şiir, zamanın silemediği şeylere tutunur.