EDEBİYAT DÖNEMİ

Tanzimat Edebiyatı (2. Dönem)

Tanzimat Edebiyatının 1876-1896 yılları arasındaki ikinci evresidir. İlk dönemin toplumsal fayda anlayışının yerini büyük ölçüde sanat için sanat düşüncesi almış; aşk, ölüm, tabiat ve bireysel duyarlık gibi konular öne çıkmıştır. Batı şiirinin biçim ve tekniklerinden daha fazla yararlanılmış, şiir dili ağırlaşmış ve estetik kaygı belirginleşmiştir. Recaizade Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit Tarhan ve Muallim Naci dönemin önemli şairlerindendir.