Galata Kulesi

6 Haziran 1973
Pırıl pırıl bir yaz günüydü.
Aydınlıktı, güzeldi dünya.
Bir adam düştü o gün Galata Kulesi'nden,
Kendini bir anda bıraktı boşluğa.
Ömrünün baharında,
Bütün umutlarıyla birlikte
Paramparça oldu.
Bir adam düştü Galata Kulesi'nden.
Bu adam benim oğlumdu.
Gencecikti Vedat,
Işıl ışıldı gözleri.
İçi
Bütün insanlar için sevgiyle doluydu.
Çıktı apansız o dönülmez yolculuğa,
Kendini bir anda bıraktı boşluğa.
Söndü güneş, karardı yeryüzü bütün.
Zaman durdu.
Bir adam düştü Galata Kulesi'nden.
Bu adam benim oğlumdu.
“Açarken ufkunda güller alevden”
Çıktı, her günkü gibi gülerek evden.
Kimseye belli etmedi içindeki yangını.
Yürüdü, kendinden emin,
Sonsuzluğa doğru.
Galata Kulesi'nde bekliyordu ecel.
Bir fincan kahve, bir kadeh konyak...
Ölüm yolcusunun son arzusuydu buydu.
Bir adam düştü Galata Kulesi'nden.
Bu adam benim oğlumdu.
Küçücüktü bir zaman.
Kucağıma alır, ninniler söylerdim ona:
Uyu oğlum, uyu oğlum, ninni...
Bir daha uyanmamak üzere uyudu Vedat.
6 Haziran 1973.
Galata Kulesi'nden bir adam attı kendini,
Bu nankör insanlara,
Bu kalleş dünyaya inat.
Şimdi yine bir ninni söylüyorum ona:
Uyan oğlum, uyan oğlum, uyan Vedat.