Şafağın Demircisi

-I-

demiri yaman çekiçlerdi amcam
ben kavları ocağa ekerdim

terlerdi ergenliğini şafak
kömürler nar koparıp sağılırdı

vişne soyunurdu demirin tavında
boşlukta değişim maviyle tüterdi

köpürürdü maşanın ucuda güneş
körük coştukça/tan kızıllığı solurdu

kusardı demir pasını/sonra
ben kömürleri yakutla süslerdim

-II-

demiri gözyaşlarıyla silerdi amcam
ben yalıma havalar yüklerdim/usulca

demir kanayıp içime sinerdi
orda/ipince dalbileklerimle koşardım

beynimde şahan yılkıların düşü/sonra
yılkılar ah/ah beni düşürüp giderdi

-III-

halk dağlarının ergin demircisi
geceyi düğümler/açardı kapıyı tanla

her geçen günden kıvılcım alırdık
yakutlar akıtırdık sürenin birikimine

her seher şafağı göğsünde üretirdi
her seher geceyi ergitirdi amcam