Bazı kelimeler insanın içindeki eski ışığı yakar.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Gökte yağan kara yerde kurt düşer,
Beyazdır diyerek kar'a bağlanma.
Hem şaşınr hem de kendisi şaşar,
Gözlü sanıp bakar köre bağlanma.
Âşıklar dolanmış bir dost aramış,
Sık dokunmuş, ince ince taranmış,
Hoşlar hoşa, serler sere yaramış,
Yolunu sarpa sürer sere bağlanma.
Ehil de cahil de bir beden taşır,
Aşkı okuyanın duygusu ışır,
Ey Sefil Selimi sen seni pişir,
Ham ocağa, çiğli kora bağlanma.
Sefil Selimi
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, görünüşe aldanmamayı ve insanların özüne bakmayı öğütler. Anlatıcı, kar, kör, ham ocak gibi imgelerle dış görünüşün yanıltıcılığını vurgular. Son dizede şair kendine seslenerek olgunlaşmayı ve ham kalmamayı salık verir.
ANLAM
İnsanları ve olayları dış görünüşlerine göre değerlendirmemek, özü görmeye çalışmak gerekir.
görünüş ile gerçeklik arasındaki karşıtlık
ATMOSFER
Öğüt veren, sakin ve düşündürücü bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan en çok, geri dönemediği yerleri özler.