Bazı kelimeler insanın içindeki eski ışığı yakar.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Bütün bir haziran evin önünde
Akasyanın dallarını eğerken rüzgar
İpeğe kırmızı bir gül işlerdi
Kulağı ıssız ve tozlu yollarda
Yoksulluğun kedileri kapıyı
Bir yaz boyu her gece tırmaladı
Sırtının teline mavi bir horoz düşü
Dokunmadan uykuya varamazdı
Uzak denizlerden atlar geçerdi
Bulutlar güze yakın gözlerinden
Bekledi ölümün beyaz elinde
Solgun bir gül oluncaya kadar
Onat Kutlar
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, yoksulluk içindeki bir evi ve orada yaşanan sessiz bekleyişi anlatır. Haziran, akasya, rüzgâr gibi doğa imgeleriyle çevrili bir mekânda yoksulluk, kediler ve uykusuzluk üzerinden bir yaşam kesiti sunulur. Son bölümde uzak denizler, atlar ve ölümün beyaz eliyle bekleyiş, solgun bir güle dönüşerek ölümle iç içe geçer.
ANLAM
Yoksulluk ve ölüm, insanın gündelik yaşamını kuşatan kaçınılmaz gerçekliklerdir.
yaşam ile ölüm arasındaki bekleyiş
Doğanın canlılığından yoksulluk ve ölüm bekleyişine doğru bir ağırlaşma var.
ATMOSFER
Yoksulluk ve ölüm bekleyişinin gölgesinde, doğanın döngüsüyle çevrili hüzünlü bir ev ortamı.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, kalbin unutmamayı seçtiği şeydir.