Şiir, söylenemeyenin incelikle söylenmesidir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Bir cefa toprağı olduk
Her yağmurun seli bizim
Bahar vakti bahçelerin
Kuru kalmış dalı bizim
Dünya kaldı berbatlara
Çıktılar hep üst katlara
Bu kavganın feryatlara
Terkedilmiş teli bizim
Sonu yok dünya yasının
Kuluyuz nân kavgasının
Sofra erkan başkasının
Eşiklerin çulu bizim
Peşinde hayat göçünün
Mestiyiz dünya hiçinin
Şu dağdaki kel keçinin
Uzayacak kılı bizim
Nail Abbas Sayar
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, dünyada sürekli acı çeken, hor görülen ve başkalarının düzenine hizmet eden bir kesimin sesini dile getirir. Anlatıcı, kendilerinin cefa toprağı, kuru dal, terk edilmiş tel, eşiklerin çulu gibi olumsuz imgelerle özdeşleştirir. Dünyanın berbatlara kaldığını, kavganın ve yasın bitmediğini vurgular. Sonunda ise hayatın göçünün peşinde olduklarını ve dağdaki kel keçinin kılının bile onlara kaldığını söyleyerek yoksulluk ve çaresizliği derinleştirir.
ANLAM
Dünya nimetleri başkalarına kalırken, acı ve yoksulluk hep aynı kesimin payına düşer.
Yoksul ve hor görülenler ile dünyayı ele geçiren 'berbatlar' arasındaki eşitsizlik
ATMOSFER
Kasvetli ve boğucu bir yoksulluk ve çaresizlik atmosferi
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan bazen bir dizede kendine rastlar.