İnsan kendini anlatırken değil, saklarken belli eder.

İYİ Kİ ŞİİR VAR!

Okundu

Çün Eriştim Ben Cananın İzine

Çün Eriştim Ben Cananın İzine Şiiri - Muhyiddin Abdal

Çün eriştim ben cananın izine
Yüzüm sürdüm ayağının tozuna

Can tutuldu zülfünün tuzağına
Dil bend oldu kaşı ile gözüne

Gönül gözü sihrinden fehme vardı
Sabrı gitti korku düştü özüne

Aşıkı bin can ile kurban olur
Aferin bu şive ile nazına

Hak Taala ismini yad eyledi
Otuz iki hattı yazmış yüzüne

Yüzünde hem sözünde yirmi sekiz
Ol sebebden zahir oldu özüne

Rence deva derdine şifa bulur
Kim ki bu nüshayı alub yazına

Zi saadet zihi devlet mürüvvet
Vakıf ola o kim gire razına

Muhyeddin benliğim kayıdı benden
Hayalim düşeli şeksiz yüzüne

Muhyiddin Abdal portresi

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

Bazı cümleler kapıyı çalmaz; doğrudan içeri girer.

Şair, sevgiliye kavuşmanın verdiği coşkuyla onun izine yüz sürdüğünü, güzelliğinin kendisini tutsak ettiğini anlatır. Sevgilinin yüzünde ilahî isimlerin ve kutsal harflerin yazılı olduğunu, bu sırrı çözenin dertlerine şifa bulacağını söyler. Sonunda benliğinden vazgeçip sevgilinin hayaline teslim olduğunu ifade eder.

Ana duyguAşk
Ana temaAşk
Duygusal yönOlumlu
Yoğunluk85/100

ANLAM

Ana düşünce

Sevgilinin güzelliği ilahî bir sır taşır; ona ulaşmak benlikten vazgeçmeyi gerektirir.

Temel çatışma

Benlik ile yok oluş arasındaki gerilim

ATMOSFER

İlahî aşkın ve teslimiyetin coşkuyla yaşandığı bir atmosfer.
CoşkuluKutsalRomantik
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.