İnsan bazı cümleleri yıllar sonra anlar.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Dalın eğri büğrü yaprağın ince
Rengin iğdeleşir rüzgar esince
Yazın şemsiyesin yaşlıya gence
Güzün derelere verirsin öğüt.
Sılacı dibinde unutur çile
Esintin avutur bozkırı bile
Dökün tozlarını sabah yeliyle
Akşam güneşi ile boyunu büyüt.
Bir tünek olmadan kolların kara
Yollama gölgeni öbür bahara
Yaprak dökümünde uyup rüzgara
Yorgun dallarını sallama söğüt.
Kemalettin Kamu
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, bir söğüt ağacına seslenerek onun doğadaki işlevini ve insan yaşamına benzerliğini anlatır. Ağacın yaprakları, gölgesi ve rüzgârla salınışı üzerinden doğanın döngüsü ve insanın çilesi ilişkilendirilir. Anlatıcı, ağacın gölgesinde dinlenenlerin dertlerini unuttuğunu, ancak ağacın kendisinin de yorgunluk ve geçicilik taşıdığını sezdirir.
ANLAM
Doğa, insanın çilesine ortak olur; ağaç gibi insan da zamana ve yorgunluğa teslimdir.
Doğanın canlılığı ile insanın çilesi arasındaki gerilim
ATMOSFER
Doğayla iç içe, hafif hüzünlü ve düşündürücü bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, ruhun dünyaya bıraktığı küçük bir izdir.