Şiir, insanın içinde kalan yarım cümlelerin devamıdır.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Kaç bu kokudan, kaç bu pislikten, bu sürüden kaç,
insan mısın, bu pazarda mısın, iki pula mısın,
kaç bu kokudan, kaç bu pislikten, bu sürüden kaç.
At denize kendini, git boğul.
Düş bir kör kuyuya, ordan çıkama.
Bir kere dön ama, bir geri bak,
şu kolu gör bir kere, şu kolu,
pisliğin, sürünün içinden uzanan şu kolu,
durur dimdik, bembeyaz havada,
budaklı bir ağaç gibi güzel.
İbrahim Abdülkadir Meriçboyu
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, içinde bulunduğu yozlaşmış ve boğucu ortamdan kaçışı haykıran bir seslenişle başlar. Anlatıcı, bu pislikten ve sürüden kurtulmak için neredeyse imkânsız, yıkıcı eylemler önerir. Ancak son bölümde, o pisliğin içinden yükselen bembeyaz, dimdik bir kol imgesiyle insanın onurunu ve direncini yüceltir.
ANLAM
İnsan, içinde yaşadığı yozlaşmış düzenden kaçmalı; ama yine de o düzenin içinden yükselen onurlu direnişi görmelidir.
Bireyin saflığı ile toplumun pisliği ve sürüleşmesi arasındaki karşıtlık.
Öfke ve kaçış çağrısından, pisliğin içinden yükselen bir direniş imgesine doğru bir geçiş var.
ATMOSFER
Boğucu ve pis bir ortamdan kaçış arzusu ile bu ortam içindeki direnişin yarattığı gergin atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Bazı cümleler yıllarca insanın içinde yürür.