Şiir, kalbin hafızasına yazılmış bir mektuptur.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Eski bir aynada çoğalıyordum. Birden
On, onken yirmi; büyüyor kalabalığım.
Fırıncı, demirci, sabuncu, meyhaneci;
Deniz ben, sokak ben, ağaç ben, yalnızlık ben.
Kendimi içiyordum bardaktan, kendimi
Dişliyordum elmada. Yat kalk, uyu uyan
Çevreye serptiğim benler içinde ben
Sonra gün battı, morardı dağların ardı.
Bir kus öttü ovada, başka bir hamurda,
Aynamızda ay ışığı gibi yansıyan.
Oktay Rifat
Erdoğan Alkan
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Anlatıcı eski bir aynada kendini çoğalmış, çevresindeki her şeye dağılmış olarak görür; benliği kalabalıklaşır, nesnelere ve doğaya karışır. Gün batımıyla birlikte bu çoğalma ve dağılma hâli dingin bir görüntüye dönüşür. Şiir, benliğin sınırları ve kendilik arayışı üzerine yoğunlaşır.
ANLAM
İnsan kendini çoğaltarak ve çevresine dağıtarak var olur; benlik tek ve sabit değil, kalabalık ve dağınıktır.
bireyin tekliği ile çoğalan/dağılan benlik arasındaki gerilim
Başta yoğun bir çoğalma ve dağılma hâli varken, gün batımı ve ay ışığı imgesiyle dingin bir kabule dönüşür.
ATMOSFER
Eski bir aynada çoğalan benliğin yarattığı kalabalık ve dağınık bir iç dünya, gün batımıyla dinginleşir.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan bazı şiirleri okumaz; onlara denk gelir.