Kuğu

Şimdi, koya ışıkları vurmuş,
Bir gece anımsıyorum; bir kuş
Uçuşu gibi, ey kalbim, sensin,
Duyuyorum ardında günlerin,
-O geniş kanat açışlarından-;
Gezinen, soluk alan, yaşayan;
Uyuyan bir büyük şehir gibi
İçine kapanmış gemileri
Durgun, heyecansız limanlarda
Ararken yenilmiş bakışlarla!
Sonra kıyıda bir yelkenlide
Uzanmış, dalmış bir düşünceye,
Habersiz çağrılarından rûhun,
Bütün anılardan uzak, yorgun,
Sesi hiç duyulmadan yaşayan
Biri oluveriyorsun bir an!
Sonra rengi silinmiş mavnalar
Bir kalb oluyor; sabaha kadar,
Kim bilir kimi yaşıyor deniz...

Biz miyiz, yoksa biz değil miyiz?

Sonra son insanlar, sarhoş, dalgın,
Uykusuz, hiçbir şey ummaksızın,
Kadınlarına yollanıyorlar,
Duygusuz yaslanılan bir duvar
Oluyor bütün şehir bir anda,
Deniz kımıldıyor duvarlarla,
Bilmeden, kaybolan giden nedir!
II
Bir gün senin için ey boş şehir,
Ölmüş kalpler için yaktığımız
Gibi bir ağıt yakacak mıyız?
Ey kalbim, ışıklar mı, sular mı,
Sularda yok olan uykular mı,
Söyle acıların nedenini,
Ayrılıklar mı, özleyişler mi;
Nedir aradığın geçitlerde,
Bir gün rast gelecekmişçesine?

Adını sesleniyorsun birden,
Kayboluveriyorsun yürürken,
Aydınlığında yüksekliklerin,
Ardında büyülü geyiklerin,
Bitmeyen şarkısı, doymadığın
Güzelliğin, sonsuzluğun, aşkın!
III
Ey düşlerin dağı, eteğinde,
Her şey ne kadar yabancı bize:
Kağnılar, yollar, evler, insanlar,
Yolculuklar ve geçen zamanlar...
Sanki en büyük sevgiler için
Bu erişilmez yüksekliktesin!
Ey denizlerin derinlikleri,
Uzak bahçelerimizin gizli
Göklerinde mi özgürlük yalnız,
Hiçbir gün ulaşamadığımız!

İşte o, bir mavi uçuş şimdi;
Bir bakış bir vurgun yemiş gibi...
IV
Şimdi denizlerden ve dağlardan
Uzakta bir yalnızlık olmuşsan,
Umutsuz parklarda tek başına,
Ağla ey kalbim, sessizce ağla!
Ve gökler akıp giderken hangi
Tutkuların rüzgârında şimdi,
Doyumsuz uçuşlarının bile
Rahatsızlık verdiği bir gölde,
Ey kuğu, yaşayabilir misin,
Aşka ölümsüzlük sunmak için!
(1985)

Turan Alptekin