Ne Ankara Benziyor Sana

Ne Ankara benziyor sana
ne de sen bu şehre.
Sen huzursun, ben munzur, şehir tedirgin.
Sende tebessüm hiç bitmiyor
şehir gergin.
Her şey firari, bu merhamet, bu tahammül...
Oysa hakikat sendeki şümul,
fecri kaplayan tesirli nûr gibi
hülyada duruyor aşkın...
Bu şehirde atalet var bin yılı aşkın.
Öyle özlemişim ki seni
bedenim şaşkın, ruhum şaşkın, Ankara şaşkın.

Ne Ankara benziyor sana
ne de sen bu şehre.
Sokağın yok senin denizlere çıkmayan,
saçların nehir taşır da dökülür içimdeki denize.
Artık bakma bendeki solmuş benize,
özlemek öldürür bu sefer, belki yıldırır...
Yanında özlemek, vuslatı şaşırtır.
Masalardayım, kısa, kısaltılmış masalarda.
Susuyorum insanlara ama sana konuşuyorum.
Benzemiyor Ankara sana
ama bakınca seni duyuyorum...