Kar Kasidesi

Prenses Zinia’ya

Uzun rüzgârlar karanlığın dalgın sansarları
Atlayıp dağıtırlar telaşlarıyla ürperen karları
Sihirli bir lambadır bardaktaki güller gecede

Yıldızlar donmuş göllere düşen buz billurları
Düşten geyikler kudurtur kızıl buğulu kurtları
Bir ulumadır kanlı/açlıkları uzar gecede

Duman dumana kaybolur kar ışığında kısrakları
Nedir saklı bir özlem midir kızak çıngırakları
Geçen yüzyıldan kalma bulutlu bir pencerede

Köpekler mi sarmıştır kar uykusunda koruları
Yankılanır saltanatlı bir geçmişten av boruları
Yalan değildir yaşanmıştır kim bilir ne zaman nerede

Dinmez boşluklarda karın soğuk ve sürekli ısrarı
Yumuşak hantallığıyla kaplayışı uçurumları
Kül mavisi bir pus ufka bir perde çeker de

Kayıp kervanlar belirir uyandırıp korkunç hanları
Duyulur batmış şehirlerin boğuk sabah ezanları
Kılıç gibi bir mehtabın yarattığı o depremde

Getirir akla çocukluktan bilinmez hangi soruları
Kar gecesi uyandırır ölüme değin korkuları
Yalnızlık bir saman yoludur genişler düşüncede

Attila İlhan