İyi bir şiir, bittiği yerde başlamaya devam eder.

ŞAİRİN DEFTERİ   /   TAM METİN

Savrulurken Kar

Savrulurken Kar Şiiri - Arif Damar

Kar savrulurken
Günler günlerdir aralıks1z
Ben de savrul savruluyorum
Yetmiş yılın ötesine
İki kardeş yan yanayız
Bir sac mangalin önünde

Uzatmışız ellerimizi
Arada karıştırıyoruz
Soğuk çok soğuk küllerini
Tek kıvılcım bile yok
Çekmiyoruz yine de

Anamız ayakta
Bakıyor pencereden
Kar savrul savrulurken
Güneş açıyor birden
Birden bir ses bir avaz
Esmer bir yüz
Sokaktan geçip giden

Pamuk attıran
Pamuk attıran

Anamız konuşuyor kendi kendine

Sen de aç ben de aç
Gel sevişelim hallaç

Arif Damar

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

Şiir, unutmak istemediğimiz şeylerin evidir.

Kar yağarken bir sac mangalın başında ısınmaya çalışan iki kardeşin ve pencereden bakan annelerinin anlatıldığı bir şiir. Kardeşler soğuktan ve küllerin ısıtmamasından yakınırken, sokaktan geçen bir pamuk atıcının sesi ve annenin kendi kendine söylediği sözlerle şiir sona erer. Şiir, yoksulluk ve soğuk içinde aile bağlarını ve geçmişi hatırlatır.

Ana duyguhüzün
Ana temayoksulluk
Duygusal yönolumsuz
Yoğunluk65/100

ANLAM

Ana düşünce

Yoksulluk ve soğuk, aile bireylerini bir arada tutan bir hatıra ve dayanışma yaratır.

Temel çatışma

Soğuk ve yoksulluk ile aile sıcaklığı arasındaki gerilim.

Duygusal akış

Soğuk ve küllerin verdiği çaresizlikten, annenin sözleriyle hafif bir canlanmaya doğru bir değişim var.

ATMOSFER

Kışın soğuğunda, yoksul bir evde geçen, hüzünlü ama aile bağlarıyla ısınan bir atmosfer.
hüzünlünostaljikyalnızsıcak

BU ŞİİRİ ARARKEN

kar yağarken ısınmaya çalışan aileyoksulluk ve soğukanne ve iki kardeşin kış günü
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.