Âgâz-ı Gazeliyyât 78

Şair, sevgilinin nazlı bakışlarıyla geceyi aydınlatan bir ay parçası olduğunu ve onun ışığının sürekli rakiplerin evine düştüğünü söyler. Kendi iç huzursuzluğunu ve feleğin dönen çarklarına bağlı hareketsizliğini dile getirir. Çocukluk gafletinin arttığını, ihtiyarlık titremesinin aslında beşik sallanması olduğunu ifade eder. Sevgilinin gümüş tenine aldanmamasını, vuslat parasına atılmamasını öğütler. Ayrılık acısıyla yanıp tutuştuğunu, her kıl dibinde ateşli fıskiyeler olduğunu söyler. Son olarak, kimsenin eşit davranış görmediğini, ekşi yüzün ve kırışık alnın uyumsuz bir çöp gibi olduğunu belirtir.