Kelimeler bazen insanı kendine getirir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Eskiden bilmezdim yalnızlığı
Bir ağaç nasıl yalnız değilse ormanında
Bir çiçek kendi dalında
Eskiden bilmezdim yalnızlığı
Yalnızlığın içinde
Şimdi yalnız, yalnız mıyım
Kopuk muyum dalımdan
Uzağında mı kaldım ormanın
Yılmaz Güney
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, anlatıcının yalnızlığı eskiden bilmediğini, doğayla bütünlük içindeyken yalnızlığı hissetmediğini, ancak şimdi bu bütünlükten kopmuş ve yalnız kalmış olduğunu sorguladığı bir iç hesaplaşmadır. Anlatıcı, bir ağacın ormanında, bir çiçeğin dalında olduğu gibi ait olduğu bütünün parçasıyken yalnız olmadığını, şimdi ise bu bütünden kopmuş olmanın yalnızlığını yaşadığını dile getirir.
ANLAM
İnsan, ait olduğu bütünden koptuğunda yalnızlığı hisseder; yalnızlık, aidiyetin kaybıyla ortaya çıkar.
aidiyet ile kopuş arasındaki gerilim
Geçmişteki aidiyet duygusundan şimdiki yalnızlık ve sorgulamaya geçiş var.
ATMOSFER
Doğa imgeleriyle örülü, içe dönük ve hüzünlü bir sorgulama atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, daha iyi bir yerde yaşamak için.