Sone 140

Şair, sevgilisine seslenerek onun gaddar ve akıllı olduğunu, kendisini hor görmemesi gerektiğini söyler. Sabrını zorlayıp taşırmamasını, aksi halde üzüntüden dilinin sürçebileceğini belirtir. Sevgiliden sevmediği halde 'seviyorum' demesini ister; çünkü hırçın bir hastanın hekimden sağlık haberi duymak istemesi gibi, o da sevgi sözüne muhtaçtır. Umudunu yitirirse çıldıracağını, delirirse acı sözlerinin sevgiliyi haklayacağını, dünyanın kötülükle dolduğunu ve iftiralara kulak verildiğini anlatır. Son beyitte ise ne kendisinin kötülük yapmasını ne de sevgiliye kötü söz söylenmesini ister; kalbi ne kadar sarsılsa da gözünü karşındaki gerçeğe dikmesini öğütler.