Sone 119

Siren gözyaşından iksirler mi içmedim,
Cehennem gibi pis kokulu imbiklerde damıtılma;
Umutlara korku, korkulara umut mu sürmedim,
Ve hep kaybettim, tam kazanıyorum sandığımda.
Ne aptalca hatalar yaptı şu zavallı gönlüm,
Hiç bu kadar mutlu olmamıştım, dediği anda!
Nasıl da yuvalarından fırladı gözlerim,
Bu çıldırtan hastalığın ateşi bastırdığında!
Ah, işte musibetin yararı! Şimdi anlıyorum aslında,
Başa gelen her bela, iyiyi nasıl daha iyi yapıyor!
Aşk da yıkıldıktan sonra, yeniden kurulduğunda,
Eskisinden daha güzel, sağlam, değerli oluyor.

Öyleyse dersimi aldım, gerçek aşkıma dönüyorum ben de
Kaybımın üç katını kazanarak, felaketler sayesinde.