İnsan hatırladıkça değil, hissettikçe geçmişe döner.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Lâm elif ten seyr ü seyrân eyledim,
Hakk’ı buldum, cismi cânân eyledim.
Nuh felek burcunda kurdum haymeyi,
Tahta çıktım, aklı sultân eyledim.
Kâf, nun emrinde kıldım, meskeni,
Dile geldim, nutku kân eyledim.
Keştî-i Nûh ile gezdim, ser-te-ser,
Heft deryâ, seyr-i ummân eyledim.
Bu Vîrânî Abdal, garîbem Şah’ımı,
Şükr ü minnet, dilde mihmân eyledim
Virânî
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, tasavvufi bir yolculuğu ve Hak'ka ulaşmayı anlatan bir dervişin içsel serüvenini dile getirir. Anlatıcı, harfler ve semboller üzerinden manevi bir seyr ü seyrân (yolculuk) yaparak Hakk'ı bulduğunu, nefsini ve aklını terbiye ettiğini ifade eder. Sonunda şükür ve minnetle gönlüne misafir ettiği Şah'ı (Tanrı'yı) anar.
ANLAM
İnsan, manevi bir yolculukla nefsini ve aklını terbiye edip Hakk'ı gönlünde misafir edebilir.
ATMOSFER
Manevi bir dinginlik ve şükran atmosferi içinde, sembolik bir yolculuk anlatılır.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan en çok, geri dönemediği yerleri özler.