Şiir, zamanın silemediği şeylere tutunur.

ŞAİRİN DEFTERİ   /   TAM METİN

Ey Güneş! Ey Yüzü Tanrısallığın!

Ey Güneş! Ey Yüzü Tanrısallığın! Şiiri - Victor Hugo

Ey güneş! ey yüzü tanrısallığın!
Vahşi çiçekleri sel yatağının!
Mağaralar! Seslerin duyulduğu
Yaban böğürtlenleri ormanların!
Otların altından duyulan koku!

Örnek yükseklikte kutsal tepeler,
Bir tapınağın ak süsü gibiler.
Yaşlı kaya, yılları yenen meşe,
Sizi izlerken duyumsuyorum da
Dağınık bir ruh giriyor kalbime!

Ey kızoğlankız orman, duru kaynak!
Karanlığın çivitlediği gül berrak!
Göğün ışığı pırıl pırıl su
Ne diyorsunuz bu haydut hakkında?
Ey doğanın bilinci, sağduyusu! .

(1856)

Fransızca'dan çeviren: Tozan ALKAN

Victor Hugo

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

Şiir, insanın içinde kalan yarım cümlelerin devamıdır.

Şiir, doğanın çeşitli unsurlarına (güneş, orman, kaynak, tepeler) seslenerek onların kutsallığını ve güzelliğini yüceltir. Anlatıcı, bu doğa manzarası karşısında içinde dağınık bir ruhun oluştuğunu hisseder ve doğanın bilincine bir 'haydut' hakkında ne düşündüğünü sorar. Şiir, doğanın saflığı ve insanın karmaşası arasındaki gerilimi yansıtır.

Ana duyguhayranlık
Ana temadoğa
Duygusal yönolumlu
Yoğunluk70/100

ANLAM

Ana düşünce

Doğa, kutsal ve saf bir varlık olarak insanın karmaşık ruhunu sorgular.

Temel çatışma

doğanın saflığı ile insanın (haydut) karmaşası arasındaki karşıtlık

ATMOSFER

Doğanın kutsal ve dingin güzelliğinin yüceltildiği, hafif bir gizem ve sorgulama içeren bir atmosfer.
dinginkutsaldüşsel
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.