Şiir, yalnızlığın kendine bulduğu en güzel dildir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Zülf-i siyahı salsa izar üzre bînikab
Eylerdi âlemi dil-i âşık gibi harab
Lutf ile bir piyale sunaydı o dilrüba
Bezm-i tarebde eler idim kendini kebeb
Çün şam erişti meclis-i rindane sakiya
Gester mekam-i hidmet içün nice âftab
Kim teşne-i zülâl-i lebin oldu ey sanem
Tufan-i Nuh’u görse olur çeşmine serab
Subh-i visal oldu demem mest-i bîhaber
Nabî olur mu dide-i âşıka bunca hâb
Yusuf Nâbi
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, sevgilinin güzelliğini ve âşığın ona duyduğu derin arzuyu anlatır. Anlatıcı, sevgilinin yüzünü açmasıyla âşığın gönlünün harap olacağını, bir kadeh sunmasıyla kendinden geçeceğini ifade eder. Akşam vakti mecliste hizmet etme arzusunu dile getirir; sevgilinin dudağının suyunu özleyenin gözüne Nuh tufanının serap görüneceğini söyler. Sonunda kavuşma sabahının geldiğini, âşığın gözüne çok uyku düşmeyeceğini belirtir.
ANLAM
Sevgilinin güzelliği ve aşkın verdiği sarhoşluk, âşığı derinden etkiler; kavuşma anı geldiğinde ise âşık uykusuz kalır.
Aşkın verdiği acı ile sevgiliye duyulan arzu arasındaki gerilim
Sevgilinin güzelliğinin hayranlıkla anlatılmasından kavuşma sabahının coşkusuna doğru bir geçiş var.
ATMOSFER
Sevgiliye duyulan yoğun arzu ve hayranlıkla şekillenen, meclis ve kavuşma beklentisiyle canlı bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan kendini anlatırken değil, saklarken belli eder.