Rıhtıma Dönüş

Eylüldü... Bembeyaz gemi dönüyordu
Gitgide büyüyordu gövdesi, direkleri
Üşümüş, özlemli yolcular vardı güvertede
Birer deniz feneri misali gözbebekleri

Adam rıhtımdaydı, gemi yanaştı
Atıldı ipler, uzatıldı merdivenler
Ansızın karıştı birbirine
Bekletenler, bekleyenler

Çoğaldı adamın mağrur gözlerinde
Biriktirdiği acı ayların
Birden karışıverdi yüzü
Gittiği gibi dönmemişti kadın

Adam hayretle baktı merdivenlere
Böyle kavuşmak beklemek kadar zordu
Gitti kadın kolunda bir başkasıyla
Adam yine yalnızdı, adam ağlıyordu.

Ümit Yaşar Oğuzcan