İnsan Bir Kere Ölür

Her bulunduğum yerde yitiriyorum seni,
Yanıbaşımda olduğun oluyor kimi gün,
Ya da ben oluyorum sessizce gözlerinde.
Bir yaprak kımıldıyor hafiften;
Bu sessizlik bir kasırga başlangıcı,
Kükremeye hazırlanışı denizin.
Bu, aslanların sarı, vahşi gözlerindeki ölüm parıltısı;
Bu bir yerde erimek,
Apansız yok olmak belki de.
Ve sonra susmak, susmak yüzyıllar boyu
Beni unuttuğun bir uzak çizgide.
Tuvale sürdüğüm boya değil artık,
Kırmızı kan rengidir gözlerimin.
En karadan daha kara yok;
Oysa en beyazdın sen gecelerimde.
O bana en yakın renkti tüy gibi;
Buram buram sıcaklığını çizerdim duvarlara.
Kokun bir tuhaftı, çocuksu;
Sonra katmerli bir gül gibiydi baygın.
Gecenin en koyulaştığı o yerde
Düşerdi ellerime darmadağın.
Öten bir ishak kuşudur şimdi,
Haber getirir ölümlerden, dinle.
Yaşamak bir manga asker karşımda;
Ateş etmeyin diyorum,
Bir diyeceğim var.
Gözlerimi bağlamayın,
Son defa görmek istiyorum insanı,
Göğü, güneşi, denizleri.
Ve bu son ölümün olsun diyorum,
Bir daha öldürmeyin beni.
Kibritim ıslak,
Sigaram yanmıyor.
Ne olur bir ateş verin.
Bu ilk aldanışım değil,
Bu ilk sönüşü değil umutlarımın;
Ben bu denizin son kıyısıyım.
Bir cam kırıldı uzakta,
Ta uzakta, içimde bir cam kırıldı.
Bütün şiirlerim anlamsız şimdi,
Resimler renksiz, şarkılar ruhsuz;
Hiçbir şey artık avutamaz beni.
Bakın, bir çağ devriliyor içimde sersefil,
Son şair de kırdı son kalemini.
İlk meşaleyi kim yaktı bu karanlıkta,
Kimdi aydınlatan benim zindan gözlerimi?
Sevilmek mi?
O son artığı en ilkel çağların,
Bir mağara duvarındaki en eski resim.
Ya sevmek?
Hiç sönmeden bir ömür boyu,
O en güzel huy benimsediğim,
Yıkıldıkça tutunduğum dal bu boşlukta,
O en insancıl gerçeğim benim.
Ben hep böyle yüzyıllar boyu sevdim,
Çağlar boyu.
Kopkoyu bir geceydi yaşadığım sevince,
Ellerimi arardım, bulamazdım çoğu gün.
Bir saklayan vardı beni,
Bir tutan vardı;
Sana yaklaşamazdım.
Anlayamadığım korkular vardı içimde;
Hep böyle seninle sensiz kalırdım ben.
Bir kıvılcım sönerken
Bir yanardağ patlardı içimde.
Ko şimdi ben yalnız öleyim,
Vur ellerimi, ekmeğimi al.
Tiksinir beni kim görse sensiz,
Utanır yalnızlığım bana baktıkça.
Aynalar mı?
Hani nerdeler?
Kim bilir kaç yüzyıl oldu kendimi görmeyeli.
Adım mı neydi?
Besbelli unutmuşum.
Hadi vur,
Hadi öldür,
Kurtar beni ezilmekten, çürümekten.
Hadi gel, açtım kollarımı.
Bir zaman
Ölmeye vaktim mi vardı seni sevmekten?
Sen büyüyen bir sessizliktin içimde,
Beni ben eden en duru ırmaktın,
En güzeliydin mozaiklerin.
Seninle maviydi gökyüzüm,
Çiçeklerim sende yeşerirdi,
Sen bambaşka bir evren yaratırdın
Sularımdan, güneşimden, rüzgârımdan.
Bak! Nasıl da her şey değişiverdi apansız;
Şimdi bu karanlıklarda yapayalnız,
Mavi mavi bir resim ağlar duvarlarımdan.
Ben bir tohumum,
Al beni toprağa ek yeniden.
Neredesin, hani ne oldun?
Antik bir kadın başı mıydın,
Yoksa bir deniz miydin eskiden?
Yosunların kurudu mu, öldü mü balıkların?
Hani bir Nefertiti yaşamıştı eski Mısır'da,
Yoksa o muydun sen?
Hadi, anlat bana neydin.
Belki de uzak, belirsiz bir noktaydın sen;
Öyküme girmeseydin...
İnsan bir kere ölür;
Her gün ölen umutlarımızdır içimizdeki,
Paramparça olmuş sevgilerdir.
Her aldanış
Yeni bir aldanışa hazırlar bizi.
Zamanla renkler değişir,
Donuklaşır anılar,
Silinir üstümüzden
Güzel olan ne varsa.
Görür içindeki bütün hayallerin olduğunu
İnsan yaşarsa.
Ve bir gün insan da ölür,
Çimen gibi, yaprak gibi.
Sarsılır yeryüzü yerinden,
Devrilen koca bir ağaçtır sanki.
Durur atışları yorgun kalbimizin,
El, ayak kesilir;
Göz ölür, dudak ölür, kan ölür.
Susar ta içimizde
Yıllardır çalan çalgı;
Bütün teller ses vermez olur.
Acılar diner
Ve bir gün biter bu çirkin oyun,
Perde iner...