Düşüle Gerçek Arasında

Durup seninle karsılaşıyorum her yerde
Karsıma çıkıyorsun her köşe başında sen
Kimi gün parklarda, kimi gün sokaklarda, caddelerde
Göz göze geliyoruz, saatlerce bir şey söylemeden.

Hiç değişmemiş diyorum içimden, ne güzel
İste yine o! Yine mahzun, yine dalgın, yine ürkek
Hadi gel diyor dudakları.----Özledim, hadi gel
Biliyorum oysa; uzatsam ellerimi, gidecek.

Bu bir aldanış mi? Yoksa var oluş mu yeniden
Söyle bir son mu? Bir başlangıç mi? Bir donuş mu?
Ne oldu o güzelim zamanlara ansızın uçup giden?

Hadi uyandır beni, söyle; gördüğüm zamansız bir duş mu?
Hadi git, uzaklaş, yokluğuna inandır beni gerçekten
Yoruldum, her bulduğum yerde seni kaybetmekten

UMIT YASAR
En Eski Yalnızlığımdır Aşk Benim

En eski yalnızlığımdır aşk benim
Gitgide büyüyen karanlıklarla
Ne zaman sevdiysem kavruldu tenim
Bir ateşin açtığı yanıklarla

Sabahı olmazdı çok gecelerin
Alır, götürürlerdi beni onlar
Öptüğüm elleriyle, korkunç derin
Bir uçurumun kenarına kadar.

Sonra bırakır giderlerdi, üzgün
Bakardım sessizce arkalarından
Sonra umutsuzluk, gözyaşı ve kan.

Bütün umutlarım biterdi bir gün
Bir gecenin orsacında kalırdım
Tek başıma ben, ben ve yalnızlığım.

Ümit Yaşar Oğuzcan