62 Tavşanı

Şiir, yetişkinlikte kaybolan çocukluk saflığını ve kimlik arayışını anlatır. Anlatıcı, berber aynasında kendine bakarken 'şair olanımız hangisi?' diye sorar; Kız Kulesi'ni denize düşen bir oyuncağa benzetir. Gemisinin battığını, filikalara erkeklerin bindiğini söyleyerek hayal kırıklığını dile getirir. Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçası olarak kendini sunar ve kurtuluş için kırılmayı göze alır. Uzaylılara inanmak, yazlık sinemayı yıldızlardan görmek gibi çocuksu düşlerle geçmişe özlem duyar. Son bölümde saat kulelerini kibrit kutularından öğrendiğini, iki dünya savaşının yaşandığı yüzyılda nüfus cüzdanındaki 62'den tavşan yaptığını söyleyerek masumiyetini ve yaratıcılığını korumaya çalışır.