İnsan bazen bir şiirde çocukluğunu bulur.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Kırklar kâsesinden bade nuş ettim
Gönül mesken tuttu meyhanelerde
Dünyanın varını feramuş ettim
Sureta gezeriz gamhanelerde
Can bülbülü uçar kalır bir kafes
Erenler rahına kim eder heves
Bir pir-i azizden almışız nefes
Dürr-i yekta vardır irfanelerde
Seyranî âdemlik halini takın
Âdem (ilmel-yakîn) hem (aynel-yakîn)
Harabat ehline hor bakma sakın
Define bulunur viranelerde
Seyrani
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, tasavvufi bir yolculuğu ve dervişane yaşamı anlatır. Anlatıcı, kırklar kâsesinden içki içip gönlünü meyhaneye bağladığını, dünya malını unuttuğunu söyler. Can bülbülünün kafeste kaldığını, erenler yoluna heves edenin bir pirden nefes aldığını belirtir. Son bölümde Seyranî'ye seslenerek âdemlik hâlini takınmasını, harabat ehline hor bakmamasını, defineyin viranelerde bulunacağını öğütler.
ANLAM
Gerçek hazine, hor görünen viranelerde ve gönül ehlinin sohbetindedir; âdemlik hâlini kuşanıp dünya malını terk etmek gerekir.
Dünya malına bağlılık ile gönül zenginliği arasındaki karşıtlık
ATMOSFER
Meyhane ve virane gibi mekânlarda geçen, tasavvufi bir sohbet ve öğüt atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan bazı şiirleri okumaz; onlara denk gelir.