İnsan bazı şeyleri ancak kaybedince isimlendirebilir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Dağlarda nergis sanırdım
Ala gözlü mestim seni
Sözünden özün tanırdım
Fehmederdim dostum seni
Lokma oldum hamurlardan
Ben soyundum samurlardan
Olur olmaz çamurlardan
Sakınmazdım üstüm seni
Varsam kırklar meclisine
Tuğra olsam sikkesine
Bir gerçeğin tekkesine
Seremedim postum seni
Dersin aldım 'İsm-i Hû'dan
Kara toprak kanlar yudan
Seyranî keyfimce sudan
Doldurmadım testim seni
Seyrani
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, anlatıcının bir sevgiliye veya manevi bir varlığa duyduğu hayranlığı ve ona ulaşamama hissini dile getirir. Anlatıcı, onu dağlarda nergis sanarak yanıldığını, özünü tanıdığını ancak yine de ona layık olamadığını ifade eder. Şiir, tasavvufi bir arayış ve teslimiyet duygusuyla sona erer.
ANLAM
Sevgiliye veya ilahi sevgiliye duyulan hayranlık ve ona ulaşamama duygusu.
Anlatıcının sevgiliye duyduğu hayranlık ile kendi yetersizliği arasındaki gerilim.
Hayranlık ve bağlılıktan yetersizlik ve hüzne doğru bir geçiş.
ATMOSFER
Manevi bir arayışın ve teslimiyetin hâkim olduğu, hüzünlü ve düşünceli bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan en çok, anlatamadığı yerde derinleşir.