İnsan hatırladıkça değil, hissettikçe geçmişe döner.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Her yiteni giyindim her solanı her eksileni
her kopan kırıntıyı geçmişten ve gelecekten
dikenini her gülüşün her iç çekişin
acıların incecik bürümcüğünü
ya da kalın kıl çulunu mutlulukların. Şimdi
kabuklar kabuklar kabuklar altındayım
kımıldamaz oldu kolum yüzüm seğrimez
ve sesim çıkmaz oldu bunca ağırlıktan. Soy beni
soy beni soy beni ulaşıncaya dek
kuru kemiğine yokluğun.
Sait Maden
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Anlatıcı, geçmişte yaşadığı her kaybı, acıyı ve sevinci bir giysi gibi üstüne geçirdiğini söyler. Zamanla bu duygusal yükler onu hareket edemez, ses çıkaramaz hâle getirir. Şiir, tüm bu katmanlardan arınıp yokluğun özüne ulaşma isteğiyle sona erer.
ANLAM
İnsan, yaşadığı acı ve sevinçleri bir zırh gibi kuşanır; bu yükten kurtulmak için benliğin en yalın hâline soyunmak gerekir.
yaşanmışlıkların ağırlığı ile arınma/soyunma isteği
Geçmişten devşirilen duygusal yüklerin ağırlığından, onlardan sıyrılma arzusuna doğru bir yönelim var.
ATMOSFER
Ağır duygusal yüklerin kuşattığı, boğucu ve içe dönük bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Bazı cümleler kapıyı çalmaz; doğrudan içeri girer.