Derler ki...

Derler ki yılı gün yelpazelermiş
Dedemin yel gibi estiği yerde

Hançeri denize saplı dururmuş
Suların ateşe kestiği yerde

Kan rengi laleler/ güller açarmış
Mürşidinin “kadem” bastığı yerde

Zaman birden gemi azıya almış
Devranın dizgini kastığı yerde

Hâlâ taş kesilmiş beklermiş atı
Amcamın babamı astığı yerde

Kendisi dillerde bir nam-ı giran
Yorganı göklerde/ yastığı yerde

Sonra ben doğmuşum güneş batarken
Kaderin anama küstüğü yerde

Derler ki boğazı sıkınca kement
El konuşur dilin sustuğu yerde