Bazı kelimeler insanın içindeki kapıları açar.

İYİ Kİ ŞİİR VAR!

Okundu

Selma... Sen de Unut Yavrum!

Selma... Sen de Unut Yavrum! Şiiri - Rıza Tevfik Bölükbaşı

Bir akşamdı, evimizde ecel kanat germişti,
Anneni - bir cellad gibi - vurup yere sermişti.
Ölüm ile pençeleşen bir hayatın güreşi,
Sekiz yıldan sonra dinmiş; nihayete ermişti.
Adalar'ın denizinde batan akşam güneşi
Sönük, ölgün ışığını çamlıklara dökmüştü.
Evde yoktun, sonra geldin, dağda kırda gezmiştin;
Lâkin bilmem bu yokluğu nerden, nasıl sezmiştin?
Güzel ela gözlerine bir öksüzlük çökmüştü,
Gözyaşımda dehşetli bir sır arayan gözlerin,
Issız kalan vicdanıma karanlıklar serperdi.
'-Baba! Annem nerde? ' dedin,hep tüylerim ürperdi:
Hançer gibi ta ruhuma battı yaman sözlerin.
O gün bugün 'Annem nerde? ' diye ba'zı sorarsın,
Gülümserim gözyaşlarım sakin sakin akarken;
Uzaklarda bir şey arar, ufuklara bakarken,
Benim dalgın gözlerimde hayalini ararsın.
O tâli'siz bi-çareyi bak ben bile unuttum,
Gönlümdeki iniltiyi ninnilerle uyuttum.
Unut kızım, sen de unut, anma artık adını;
Yabancıdır bize, sorma o zavallı kadını.
Sorma kızım, sorma yavrum,ben de bilmem nerdedir;
Onu örten kara toprak bir karanlık perdedir.
'O ağaçlar neresidir? ' diye sorma güzelim!
Gel, seninle yapayalnız çamlıklarda gezelim.
O ağaçlar batıp giden güneşlerin gölgesi;
O serviler hayal olan varlıkların ülkesi.
Bak bu yanda daha dil-ber fidanlar var, kuşlar var;
Beyaz, penbe çiçek açmış gelin gibi ağaçlar.
Bahar olmuş bak her yere hayat nuru saçılmış,
Gözyaşların döküldüğü yerde güller açılmış.
Güneş senin, bahar senin, bak sen de bir çiçeksin;
Gül ki, benim küskün gönlüm o gülüşe özensin,
Sessiz dağlar kahkahana cevap versin, bezensin.
Ölüm şeklindeki sırrın ma'nasını düşünme
Gölge gibi bir varlığın ru'yasını düşünme
Sabahı yok, nihayetsiz karanlıklar içinde
-Bir kıvılcım gibi- bir an beliririz, söneriz.
Varlık budur benim için, hatta senin için de;
'Bir hakikat var mı? ' derken bir hayale döneriz.
Nice yüzler gördüm, geçti - ben unuttum- besbelli;
Her çehre bir hayalettir bu süreksiz ru'yada
Unut yavrum, sen de unut! . Bu ölümlü dünyada
Her cefayı unutmaktır bizler için teselli.
Sonbaharın matemini gözlerimde okuma! ...

(Serâb-ı Ömrüm) -1903

Rıza Tevfik Bölükbaşı portresi

ŞİİRİN HARİTASI

Bu şiirin içinde ne var?

Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.

Bazı kelimeler insanı kendine geri çağırır.

Şiir, annesini kaybetmiş bir kız çocuğuna seslenen bir babanın acısını ve kızını bu acıdan koruma çabasını anlatır. Baba, annenin ölümünü kızından gizlemeye çalışırken kendi hüznünü bastırmakta ve unutmayı bir teselli olarak sunmaktadır. Şiir, ölümün kaçınılmazlığı ve unutmanın kaçış işlevi üzerine düşünsel bir kapanışla son bulur.

Ana duyguHüzün
Ana temaÖlüm
Duygusal yönOlumsuz
Yoğunluk85/100

ANLAM

Ana düşünce

Ölümün acısı karşısında unutmak, insan için bir teselli olabilir.

Temel çatışma

Babanın kızını koruma isteği ile gerçeği saklama zorunluluğu arasındaki gerilim; yaşam ile ölüm karşıtlığı.

Duygusal akış

Başlangıçtaki yoğun acı ve dehşet, sonlara doğru unutma ve teselli arayışına evrilir.

ATMOSFER

Hüzünlü ve ağır bir kayıp atmosferi, yer yer doğa betimlemeleriyle yumuşatılır.
HüzünlüNostaljikYalnızDingin
“Şiir, insanın kendine söylediği
en dürüst sözdür.”
Şiirhane · Sözün evi.

Şiirhaneden Mektup

Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.

Sadece anlamlı şeyler, söz veriyoruz.