İnsan bazen bir şiirde çocukluğunu bulur.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Çoxlara qatışıb itenler.
Her torpaqda bitenler.
Cansız barmaqlar arasında
sönmüş papirosun uzun külü.
Vağam
güller - selafanal" bükülü.
Boş günler,
boş ürekler.
Hem ele, hem bele adam.
Verdişli könülsüz gülüş,
Soyiq tenhalıqdan
saçlarda qalmış gümüş.
Yetim bir qız uşağının
deyişiksiz dizliyi.
Vaxtın rengsizliyi.
Resul Rıza
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, yok olup giden insanları, boşluk ve anlamsızlık içindeki yaşamları anlatır. Anlatıcı, cansız nesneler ve solmuş görüntüler üzerinden bir yitim ve yalnızlık duygusu kurar. Şiir, zamanın renksizliği ve yetim bir kızın değişmeyen dizliği gibi imgelerle çocukluk masumiyetinin hüznüne bağlanır.
ANLAM
İnsanlar kalabalıklar içinde kaybolup giderken geriye hüzünlü ve renksiz bir boşluk kalır.
kalabalık ile yalnızlık arasındaki gerilim
ATMOSFER
Kasvetli ve hüzünlü bir yitim atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan hatırladıkça değil, hissettikçe geçmişe döner.