Şiir, kalbin hafızasına yazılmış bir mektuptur.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Aç artık dost kollarını
Gel ey dostum yavaş yavaş
Yol karlık gözüm görmez
Gel ey dostum yavaş yavaş
Haydar-ı şah senin adın
Bilirim sende muradım
Çok peygambere uğradım
Gel ey dostum yavaş yavaş
Bir su içtim derin gölden
Hiç ayrılmam ben bu yoldan
Arif olan anlar halden
Cahillerden bilen yoktur
Pir Sultan'ım konar göçer
Halini bilene açar
Misafirler gelir geçer
Eğlenip de kalan yoktur
Pîr Sultan Abdal
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, bir dostu veya sevgiliyi sabırla ve yavaşça gelmeye çağırıyor. Anlatıcı, onun adını Haydar-ı şah olarak anar ve kendisinin manevi arayışını dile getirir. Son dörtlükte ise Pir Sultan'ın misafirleri gibi geçici olduğu ve kalıcı olanın yalnızca manevi yol olduğu vurgulanır.
ANLAM
Manevi dostluk ve ilahi aşk, sabır ve anlayış gerektirir; dünya misafirhanesinde kalıcı olan yalnızca bu yoldur.
Arifler ile cahiller arasındaki anlayış farkı
Dostu çağırma özlemiyle başlar, manevi bağlılık ve geçicilik farkındalığıyla sürer.
ATMOSFER
Manevi bir arayış ve sabırla bekleyiş atmosferi
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Şiir, unutulan şeylerin usulca geri dönüşüdür.