Çıktım Yücesine Seyran Eyledim

Şair, yüce bir makamda seyran ederken gönül eğlencesinin küstüğünü, dostların muhabbeti kaldırdığını ve hiçbir ikrarında ahdi bulunmadığını anlatır. Zülüflerin top top olduğunu, rakiplerin yok olmasını diler; kendini günahkar bir kul olarak tanımlar ve günahkar kulun dostu olmadığını söyler. Kanı ile lokma yiyenlerin, canını dost yoluna koyanların ve 'sen ölmeden ben ölürüm' diyenlerin dostlardan kaçtığını belirtir. Dağların kırçalandığını, gözünün yaşının durmadan aktığını, vefasız münafığın naşı olduğunu ve hakikat deminde desti bulunmadığını ifade eder. İrfanda sazda gezdiklerini, cemde niyazda bulunduklarını, kanlı Sivas'ta Hızır Paşa'nın kendilerini astığını söyler. Son olarak Pir Sultan Abdal olduğunu, destinin damende olduğunu, isminin Koca Haydar, neslinin Yemen olduğunu ve garip başa bir hal gelse zamanda orada her kişinin dostu bulunmadığını dile getirir.