Bazı dizeler okunmaz, insanın içinde yaşar.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Eski bir aynada çoğalıyordum. Birden
On, onken yirmi; büyüyor kalabalığım.
Fırıncı, demirci, sabuncu, meyhaneci;
Deniz ben, sokak ben, ağaç ben, yalnızlık ben.
Kendimi içiyordum bardaktan, kendimi
Dişliyordum elmada.Yat kalk, uyu uyan
Çevreye serptiğim benler içinde ben
Sonra gün battı, morardı dağların ardı.
Bir kuş öttü ovada, başka bir hamurda,
Aynamızda ay ışığı gibi yansıyan.
Oktay Rifat
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, eski bir aynada kendini çoğalan bir benlik olarak gören anlatıcının iç dünyasını anlatır. Anlatıcı, çevresindeki meslekleri, doğayı ve nesneleri kendi parçası gibi hissederek benliğinin sınırlarını sorgular. Gün batımı ve kuş sesiyle sonlanan şiir, bireyin kendini arayışı ve yalnızlığı üzerine kuruludur.
ANLAM
İnsan, dış dünyadaki her şeyi kendinde bulur; benlik çoğalırken yalnızlık da artar.
birey ile çevresi arasındaki sınırların belirsizleşmesi
Başlangıçta çoğalma ve iç içe geçme hâli, gün batımıyla hüzne dönüşür.
ATMOSFER
Eski bir aynada kendini izleyen anlatıcının iç dünyasında geçen, akşamüstü hüznüyle örülü bir atmosfer.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
Bazı dizeler kalbe değil, doğrudan hafızaya yazılır.