Babası Ölünce Şairin

Gökler yıkılmış, can dağlarına kar yağmıştır
Güneş ansızın infilâk edip kararmıştır

Ruh nâlândır akşamleyin göğüs kafesinde
Nasıl da handândı bir bayram arifesinde

Bir rüyadan uyanmış, ferahfezadır şimdi
Bilmezsiniz, yâr burcundaki o yiğit kimdi?

Bakışları neden öylesine parlıyordu
Çektirdiği son fotoğrafında ağlıyordu

Bir vedâ iklimiydi gözlerinden yayılan
Belki O’dur, aşkıyla ölüp şehîd sayılan

Ömrünce dünya için ne şikâyet, ne bir âh
Peygamber çiçekleri kokan yolcu: Seyfullah

Bir ömür kutlu bahçelerde gezinip durdu
Yüreğimi sonsuzluğun rengiyle doldurdu

Gidince, çöktü birden muhayyel saraylarım
İntizara gömülecek günlerim, aylarım

Sesinin yankısı var hâlâ kulaklarımda
Sevdiği sözler kıvranıyor dudaklarımda

Hasret yakacak yurdumu yıllar yılı artık
Emanetini bir gül gibi kabrine bıraktık