Şiir, dünyanın gürültüsüne karşı küçük bir sessizliktir.
İYİ Kİ ŞİİR VAR!
Unutuş bir kaynak olmalı,
Yeni’yi her an’a yaymak için.
Ben sana olmalıyım,
Bana sen bir kaynak.
Görüyorum geç, kıyım çok yakın!
Biliyorum artık mut uzaklığını.
Sen yüzümü götürmüyorsun,
Kendi gözünü bile!
Gerçek bilinsin, diliyoruz,
Düz, eğri, çapraz ya da değirmi.
Güzeldir açığa çıkışı yüreğin,
Sen bil ki, ben de seveyim!
Nilgün Marmara
ŞİİRİN HARİTASI
Metnin anlam, duygu, tema ve biçim katmanlarına kısa bir bakış.
Şiir, unutuşun yeni bir başlangıç kaynağı olabileceğini, iki kişinin birbirine kaynak olması gerektiğini anlatır. Anlatıcı, yaklaşan bir kıyım ve mutsuzluk sezer; karşısındakinin kendisine yüz vermediğinden, kendi gözünü bile götürmediğinden yakınır. Son bölümde gerçeğin açığa çıkmasını diler ve sevginin karşılıklı olmasını ister.
ANLAM
Unutuş yeniye yer açabilir; ama sevgi ancak karşılıklı açıklıkla mümkündür.
Anlatıcının bağlılık isteği ile karşısındakinin mesafeli/kaçınan tutumu arasındaki gerilim.
Kırgınlık ve karamsarlıktan, gerçeğin açığa çıkması ve karşılıklı sevgi dileğine doğru bir yönelme var.
ATMOSFER
Kırgınlık ve mesafe duygusunun eşlik ettiği, yer yer umut kırıntısı taşıyan bir iç hesaplaşma atmosferi.
“Şiir, insanın kendine söylediğiŞiirhane · Sözün evi.
en dürüst sözdür.”
Yeni şiirler, yeni keşif yolları ve iyi sözler için.
Şiirin içinde yolunu seç.
İnsan hatırladıkça değil, hissettikçe geçmişe döner.